127
audet
animam
definire,
quae
nihil
aliud
sit,
quàm
ex
quatuor
elementis
temperamentum
certâ
proportione
concretum
quâ
animal
omne
viuat
&
omnia
vitae
opera
praestet.
Vn¬
de
certè
colligere
est
animae
immortalitatem
negasse,
vt
quae
pereunte
crasi
illa
&
certa
proportione
(vt
tandem
in
omnibus
indi¬
uiduis
accidit)
Anima
simul
dissoluatur
&
pereat.
Quorsum
igitur
in
illius
magistri
verba
iuremus?
Qui
si
tàm
crassè
impegit
in
errorem,
in
re
tàm
magni
momenti,
vbi
de
cognitione
animae
agebatur,
nunquid
&
aliis
in
rebus
multò
leuioribus
potuit
à
ve¬
ritate
deflectete?
Ergo
nec
certa
fitmáque
semper
ab
eo
medicinae
fundamenta
haurien¬
da
sunt,
vt
qui
&
de
nonnullorum
morborum
essentiis
&
causis
etiam
minùs
medicè
dis¬
putarit,
&
medicamentorum
virtutes
aliò,
quàm
ad
certum
temperamentum
referre
ne¬
sciuerit.
Hos
si
docti
viri
damnant
errores,
&
iustis
rationibus
oppugnant:
an
ignari,
Empeirici
&
Heretici
etiam,
potiùs
censen¬
di
sunt,
quàm
strenui
veritatis
propugna¬
tores
&
assertores
quae
Hipp.
Platonis,
Ari¬
stotelis
&
Galeni
amicitiae,
longè
latéque
praeferenda
est?
Etroneam
illam
de
ani¬
ma
opinionem,
longo
ante
Galenum
tem¬
pore,
agitauerat
&
tutatus
erat
Dinar¬
chus
à
Platone
primò,
deinde
ab
Aristo¬
tele
aliísque
veris
Philosophis
confutatus,
vt
libro
illo
nostro
de
Recondita
rerum