151
quemadmodum
anima
&
corpus
in
vmum
colligantur,
spiritus
tanquam
vinculi
vtrum¬
que
coniungentis
beneficio,
quòd
vtriusque
naturae
sit
particeps:
sic
anima
&
corpus
mun¬
di
vincta
sunt
ac
cohaerent,
mediantibus
ac
in¬
tercedentibus
spiritibus
aethereis,
vtramque
totius
partem
in
vnum
ὑφιστάμενον
copulan¬
tibus.
Neque
tamen
inde
inferendum,
quod
nonnullij
Platonici
senserunt,
Aphrodisaeus
inquam,
&
Philoponus,
mundum
scilicet
animal
quoddam
ingens
esse
sensu
ac
intel¬
lectu
praeditum;
sapiens
ac
faelix:
quae
ab¬
surdissima
vtique
&
falsissima
opinio
est,
quámque
secundo
libro
speculi
nostri
magni
abunde
confutauimus
ac
explosimus.
At
per
mundi
animam,
Platonici
potius
spiritum
quendam
nobis
significarunt,
omnia
fo¬
uentem,
animantem,
conseruantem
ac
su¬
stentantem,
quasi
quoddam
spiritus
illius
Elo¬
him,
qui
ferebatur
aut
incubabat
super
aquas
vestigium.
Cuius
etiam
Plato,
vt
pote
histo¬
riae
genesis
non
ignatus,
meminisse
potuit,
&
animam
inde
suam
mundi
construere.
Vnde
fit
etiam,
vt
inferiora
haec
omnia,
alioqui
ca¬
duca
&
infirma,
essent
breui
corruituta,
nisi
diuina
illa
vi,
animam
mundanam
perpetuò
fouente
ac
sustinente,
conseruarentur,
ac
subsisterent:
quibus
alioqui
dissutis,
magna
totius
mundi,
confusio
ac
perturbatio
nasce¬
retur.
Quam
Deus
ruinam
summà
suâ
bo¬
nitate
auertere
voluit,
naturam
illam
vni¬
uersalem
creando,
quae
totum
hoc
opifi¬
[FT]K
iiii[/FT]