161
Plato
de
principiis
disserens,
modò
tria
constituit,
Deum,
exemplar
&
materiam:
modò
duo
tantùm
stabilit,
infinitum,
nempè
&
terminum,
materiam
infiniti
nomine,
ter¬
mini
verò
formam
innuens,
tanquam
rem
si¬
stentem,
&
finibus
aut
cancellis
suis
mate¬
riam
vagam
&
excurrentem,
coërcentem,
Aristoteles
non
procul
recessit
à
sententia
praeceptoris,
&
si
aliis
verbis
suam
explicârit,
quae
tamen
eodem
recidunt.
Siquidem
quod
Plato
terminum
dixit,
formam
vocauit
Ari¬
stoteles.
Quod
Plato
infinitum,
materiam
di¬
xit
Aristoteles,
tertium
principium
priuatio¬
nem
seorsim
constituens.
Quae
cùm
ita
ha¬
beant,
absurdum
videri
non
debuit
Anony¬
mo
nostro,
in
constitutione
nostrorum
trium
hypostaticorum
principiorum,
nec
falsò
ei
persuaderi,
à
nobis
antiquorum
Philosopho¬
rum
principia
euerti,
tot
iam
seculis
adhuc
comprobata.
Quin
potius
credere
debuit
nobis
cum
illis
facilem
esse
in
hoc
argumen¬
to
consensum
ac
concordiam.
Si
enim
Ari¬
stoteli
sua
tria
concedimus
principia,
quid
dissidij
cum
illo
nobis
futurum
est?
Admittimus,
si
placet,
distinctionem,
quà
principia
sua
parti¬
tur
in
materiam
primam,
simplicissimam,
ac
remo¬
tissimam
omnes
formarum
vicissitudines
susti¬
entem;
vel
in
qua
est
potentia,
vt
possit
om¬
nibus
formis
subiici,
&
in
duo
unclear
formam
scilicet
&
priuationem,
(quae
habi¬
litas
est
in
subiecto
formae
recipiendae)
Haec
principia
concedimus
esse
omnium
prima
&
simplicissima,
ex
quibus
res
omnes
naturales
[FT]L[/FT]