38
Constat
ergo
in
metallis
vitam
inesse,
restat
alterum
caput
enucleandum,
An
ea
vita
no¬
strae
possit
adaptari,
&
eam
tueri,
ne
motbis
extinguatur.
Quod
sic
paucis
expediemus.
Quę
diutiùs
permanent
inesse
suo,
illa
constantioris
sunt
vitę,
quàm
quę
vno
momento
intereunt.
Hoc
inesse
plantis,
alterum
verò
metallis
vbi¬
que
agnoscitur,
siquidem
plantę
aut
herbę
vno
momento
exarescunt
ac
dispereunt,
metalla
vero
per
mille
aut
plura
annorum
spatia
excur¬
runt.
At
quomodo
vitam
longam
promittant
her¬
bę,
&
auxilium
diuturnum
quo
sibimetipsis
carent.
Contrà
verò,
quùm
metalla
sua
tàm
diuturna
vita,
per
multa
annorum
curricula
con¬
seruent
se
ac
tueantur,
quidni
&
aliis
corpori¬
bus
insita
idem
pręstent?
Sed
obijcies
corpo¬
ra
nostra
huic
formę
aut
vitę
suscipiendę
non
esse
idonea,
quod
vnum
nobis
restat
discu¬
tiendum.
Vt
pleraque
nostri
scripti
dogmata
obli¬
què
interpretaris,
&
detorques
in
alium
sen¬
sum.
Sic
etiam
nobis
falsò
imponis
nostram
esse
sententiam,
vt
ab
auro
petamus
vitę
alimentum
&
conseruationem.
Si
ad
normam
tuę
iam
prae¬
missae
diuisionis,
qua
verum
omnium
alias
es¬
se
alimenta,
alias
medicamenta,
&
alias
vene¬
na
ptonuntiasti,
hanc
totam
tuam
ratiocinatio¬
nem
reuocasses,
&
recto
iudicio
vti
voluisses,
nonne
potiùs
hanc
vitae
ab
auro
conseruatio¬
nem
ac
produnctionem,
ad
medicamentosum
aurum
quàm
alimentosum
retulisses:
&
in
me¬
dicamentum
potiùs
aurum
à
nobis
vsurpari,
quàm
in
alimentum
credidisses:
Debuisti
igi¬