DE
HELIA
ARTISTA.
47
tem
sume
ut
moris
est,
cui
ponderata
immite
dimidium
salis
tosti:
Postea
tere
Antimoni¬
um
subtilissimè;
&
immitte
in
pauxillum
hu¬
ius
aquae
tantum
Antimonij
triti,
ut
ei
super¬
natet
aqua
ad
quatuor
digitos:
Sensim
autem
immitte,
ne
aqua
effervescat
insolentiùs.
Cum
virorem
aqua
conceperit,
in
phiala
extracto
sulphure
subtilissimo,
statim
effunde,
&
aqua
communi
tepida
in
eam
immersa
subsidebit
sulphur,
veluti
commune
viride,
quod
ipso
fa¬
cto
probabis
esse
φλογιστὸν,
&
nihil
à
vulgari
hac
in
re
differre.
Colligamus
igitur
argu¬
mentum
&
lesuiticam
proprietatem
sulphu¬
ris
evertamus.
Si
enim
sulphur
in
Antimo¬
nio
non
est
inflammabile
(quod
tamen
non¬
dum
ductile
est
metallum,
&
à
quo
separatum
ardet)
quanto
minus
in
caeteris
sive
perfectis,
sive
imperfectis
metallis
necesse
est
inflamma¬
tionis
proprietatem
servare,
in
quibus
iam
ad
malleationis
usque
fixationem
pervenit?
Priùs
est
verum,
ut
experimento
patet.
Fundatur
enim
Antimonium
ante
follem,
&
evapora¬
bit
sine
inflammatione.
Ergò
&
posterius
verum
est:
idque
tantò
magis,
quantò
ad
ma¬
iorem
fixationem
in
metallo;
quàm
in
Anti¬
monio,
sulphur
pervenit.
Nam
separatum
à
metallis
non
amplius
inflammatur
propter
a¬
liquam
fixationem,
ut
patet
in
plumbo,
qua
de
re
antè
egimus.
Eadem
ratio
est
argenti
vi¬
vi,
quod
D