CAPITULUM
VI.
237
tatem
erga
DEUM.
Cùm
enim
verissimum
sit,
omne
donum
perfectum
desuper
descendere
à
patre
luminum,
qui
largitur
bona
sua,
&
imprimis
hanc
scientiam,
cui
vult:
meritò
nos
gratos
praebeamus
erga
tàm
benignum
&
mi¬
sericordem
patrem
ac
dominum
nostrum.
Mi¬
sertus
enim
miseriae
&
inopiae
nostrae,
manum
suam
aperit,
&
ingentem
sanitatis
&
divitia¬
rum
ad
nos
è
coelo
mittit
thesaurum:
quo
no¬
strum
hujus
vitae
defectum
sublevat.
O
pium!
O
propitium!
O
clementem
dominum,
qui
tàm
coelesti,
tàm
angelico
&
divino
planè
munere
nos
indignos
dignatur
vermiculos.
Ecquis
est
inter
mortales,
cujus
animus
o¬
mni
adamante
magis
induratus
sit,
qui
ex
re¬
cordatione
tantorum
beneficiorum
non
emolle¬
scat?
aut
quis
est,
qui
non
pro
tantis
donis,
no¬
ctes
diesque
coràm
DEO
flectat
genua,
ipsum
adoret,
&
laudibus
hymnisque
infinitis
cele¬
bret.
Modò
unica
saltem
guttula
vel
scin¬
tillula
supersit
pietatis
in
homine,
dubium
non
est,
quin,
dum
in
memoriam
sibi
revocat
infini¬
ta
illa
&
innumera,
divinae
misericordiae
ac
benignitatis
ergà
genus
humanum
argumen¬
ta,
guttula
ista
pietatis
residua
in
amplissimum
mare