39
EMENDATORIAE.
miraculi
nomen
mereatur.
Legimus
apud
Iose¬
phum
lib
20.
cap.
6.
nullo
vnquam
aeuo
magis
cultam
fuisse
Magiam,
quàm
suo:
&
Plinius
nunquam
(inquit)
tot
Magi
quàm
temporibus
Neronis.
At
nunquam
(addit
ille)
euidentius
a¬
gnita
eius
vanitas:
tunc
nimirum
cum
losephus,
&
plures
alij
Christi
opera
miraculosa
attoniti
mirabantur:
tunc
etiam
testantur
Sathanam
per
Magos,
si
quid
habebat
virium,
exercuisse,
vt
suis
conatibus,
florescentis
Christiani
nominis,
splendori,
tenebras
offunderet.
At
tunc,
quid
praestitum
ab
eius
Satellitibus,
quod
vel
ple¬
beiorum
animos
perculerit?
Iulianus
cum
Iamblico,
&
naturalem,
&
Theurgicam
Ma¬
giam,
quantum
potuit,
recoluit;
vt
discipulo¬
rum
Christi
opera
imitari
posset:
quem
verò
audimus
ab
illo
vitae
restitutum?
Quando
im¬
perasse
ventis?
Quando
visum
restituisse?
Nihil
quidquam
etiam
eiusmodi
auditur
de
hodier¬
nis
Magis,
Iudaeis
quidem,
à
quibus
tam
familia¬
riter
teritur
Cabala,
sicut
nec
de
alijs,
quos
hodie¬
quidam
Principes,
summo
cum
nominis
Chri¬
stiani
dedecore,
penes
se
habent?
Quid
enim
tandem
post
multas
fabulosas
pollicitationes?
Ludicra
quaedam,
naenias
pueriles,
illusiones,
imposturas.
Quis
ergo
credat
ab
illis,
qui
ante
Hippocratis
tempora
vixere,
tam
magna
&
stu¬
penda
edita
miracula?
Sed
haec
omnia
aut
Dae¬
monum
ope,
&
auxilio,
aut
per
naturales
cau¬
sas,
ac
proinde
non
propterea
dicenda
miracu¬
la:
neque
a
medicina
incorporea;
seu
aliqua
ani¬
mae
facultate
promanantia.
Verbi
gratia,
effice¬
re
vt
aqua
in
glaciem
obrigeret,
pluuiae
grandi¬