10
AVREVS
TRACTATVS.
ritatis
Harmonia
sese
tam
potenter
exerat:
iccirco,
vice
versa,
vnius
cuiusque
Sophistae,
&
Pseudophilosophi
Dis¬
sonantia
manifesto
deprehenditur.
Cùm
enim
Sapientum
mysterium
numquam
recte
in¬
tellexerit,
propriumque
suum
Cerebrum
&
viam
sequa¬
tur:
eapropter
ipsius
errorem
quiuis
artifex
facile
digno¬
scit.
Harmonia
ista
verò
praecipue
in
hisce
punctis,
vtpo¬
te
in
cognitione
materiae,
illius
solutionis,
ponderis,
ignis,
&
augmentationis
consistit.
Ad
materiam
quod
at¬
tinet
est
illa
quaedam
vnica,
quae
omnia
necessaria
in
se
complectitur,
qua
ex
omne
fit,
quod
modo
artis
amans
desiderat,
nisus
in
arena
videlicet,
quemadmodum
Phi¬
losophus
Anastratus
in
Turba
ait.
Nihil
preciosius
quam
maris
rubra
arena,
&
Lunae
sputum,
qui
splendori
Solis
additur,
&
coagulatur.
Quod
autem
vnica
ista
materia
requiratur,
Agadmon
eius
rei
testis
est,
dum
inibi
ait:
Scitote,
nisi
corpus
hocce
meum
sumatis,
quod
nullum
habet
spiritum,
tunc
id,
quod
quaeritis,
consequi
non
poteritis:
idque
ideo,
quum
in
opere
nihil
peregrini
inueniatur,
nihilque,
nisi
quod
purum
est,
ad
illud
requiratur.
Omnem
itaque
multitu¬
dinem
dimittito:
Natura
siquidem
vnica
dumtaxat
re
contenta
est,
&
perit,
qui
illam
non
cognoscit.
Eodem
pene
dicto
vtitur
quoque
Arnoldus
de
Villa
noua,
in
li¬
bello
suo,
qui
Flos
florum
inscribitur.
Lapis
noster
fit
ex
v¬
na
re,
&
cum
vna
re
conficitur.
Eodem
modo
inquit
ad
Regem
Neapolitanum:
Omne,
ait,
quod
est
in
nostro
Lapide,
illo
ipso
opus
habet,
nulloque
alio
indiget:
Lapis
namque
vnius
naturae
&
rei
est.
Et
Rosinus:
Certior
sies,
inquit,
quod
vnica
saltim
ressict,
qua
ex
omne,
quod
concu¬