106
AQVARIVM
Etiamsi
vero
toties
dicti
Philosophi
de
praestantissima
ista
arte
diuersimode
multumque
disputarint,
illamque
etiam,
modo
dictam
istam
ob
causam,
multis
peculiari¬
bus
singularibusque
nominibus,
parabolis,
mirabilibus,
peregrinis
sophisticisque
verbis
indigitauerint:
nihilo¬
minus
tamen
commutatitiis
istis
loquutionibus,
vnanimi
omnium
consensu,
ad
vnicum
scopum
vnicamque
mate¬
riam,
quae
ad
artem
istam
pertinent,
ducere
&
monstra¬
re
voluerunt.
Cuius
arcanae
materiae
indagatores
tamen
saepissime
ab
arte
ista
aberrarunt,
&
limites
eo
ipso
trans¬
gressi
sunt.
Omnibus
enim
temporibus,
etiam
in
hodier¬
num
vsque
diem,
non
dumtaxat
vulgares,
verum
etiam
alij
multi
praestantes,
mundanaeque
sapientiae
peritissimi
Viri
reperti
sunt,
qui
ad
sapientiam
illam
anhelarunt:
quique
non
solummodo
summo
studio
&
diligentia,
sed
etiam
magno
labore
&
sumptu
illam
quaesiuerunt,
&
im¬
petrare
desiderarunt:
numquam
tamen
ad
illam
perue¬
nire,
multo
minus
illius
participes
fieri
potuerunt.
Immo
vt
plurimi,
aureo
hamo
piscaturi,
saepenumero
in
irrepa¬
rabilia
damna
seipsos
praecipitarunt,
&
tamdem
summo
cùm
ludibrio
ab
illius,
sapientiae
indagatione
abstinere
omnino
necessum
habuerunt.
Ne
tamen
de
arcanae
hu¬
ius
artis
fundamentali
certitudine
aliquis
dubitare
quę¬
at,
illamque,
pro
impij
hujus
mundi
more
atque
consue¬
tudine,
pro
mero
figmento
forsitan
habeat:
eapropter,
exceptis
nunc
iis,
quorum
in
ipsa
SS.
scriptura
fit
mentio,
saltim
authenticos
Philosophos,
vna
cum
aliis
ipsorum
Successoribus,
qui
artem
istam
vere
norunt,
habuerunt,
illiusque
participes
facti
sunt,
heic
ordine
&
nominete¬
nus
in
medium
adferam,
quales
sunt:
Hermes
Trismegi¬
stus,