120
AQVARIVM
igitur,
caue,
inquam,
&
prospice
tibi
ne
heic
nimis
tem¬
pestiue
teipsum
periculo
inuoluas,
sed
multo
potiùs
om¬
ne
tuum
propositum
cum
fusis
ad
Deum
precibus,
diui¬
noque
auxilio,
quemadmodum
ab
initio
fideliter
mo¬
nuimus,
inchoes,
&
tum
nihil
omnino
timebis,
nec
vlli
forsitan
periculo
subiacebis.
Si
itaque
nunc
te
in
Oratorio
tuo
summo
cum
studio
exercuisti,
&
cognitam
materiam
ad
manus
habes;
tunc
in
Laboratorio
diligentiam
studiumque
tuùm
commode
applicare,
illi
conuenientem
laborem
admanus
sumere,
&
ita
initiùm
facere
poteris.
Primo
autem
saepius
nunc
dictam
primam
materiam,
vel
primum
Ens,
quod
Philosophi
etiam
summum
Na¬
turae
bonum
appellarunt,
ante
omnia
dissoluere
neces¬
sum
habes:
Dein
ab
aquositate
&
terrestritate
(primo
e¬
nim
terrestre
graue,
crassum,
pituitosum,
ac,
instar
alicu¬
jus
nebulae,
aquosum
corpus
intuentibus
adparet)
purifi¬
canda,
illiusque
caliginosa,
crasse
nebulosa
vmbra,
qua¬
obumbrata,
tibi
adimonda
est,
vt
hac
ratione,
iuxta
illud,
per
ampliorem
sublimationem,
ipsi
cor
&
interior
anima,
quae
in
ea
occultata
latitat,
ex
eodem
diuidatur,
&
in
sua¬
uem
iocundamque
essentiam
reducatur.
Omne
autem
illud
per
ingentem
aquam
Catholicam,
quae,
per
pernicissimum
ac
volantem
quasi,
decursum
&
recursum
suùm
vniuersum
terrarum
ambitum
irrigando,
foecundat,
&
quidem
tam
dulce,
pulchre,
clare,
lucide,
&
splendide,
vt
multo
pulchrius,
quàm
aurum
&
argen¬
tum,
vel
Carbunculi
aut
adamantis
alicuius
splendor,
&
cum
admiratione
quidem
spectetur,
fieri
potest:
quae
be¬
nedicta
aqua
dictam
istam
materiam,
in
illa
etiam
con¬
clusam,