218
AQVARIVM.
anima
laeditur.
Ne
itaque
tantopere
exultes
de
perfectio¬
ne,
&
egregio
hominis
ornamento,
qui,
tam
nobilis
quam
anima,
formae,
resistit,
&
contra
rationem
tam
di¬
uersimode
mutat.
De
tuis
operibus
dumtaxat
sies
solli¬
cita,
non
autem
de
nostris
defectibus
&
flagitiis.
Licet
namque,
te
opera
tua
bene
inchoasse,
existumes,
nihilo¬
minus
tamen
in
fine
aliud
nihil,
quam,
abortus,
reperiri
licuit.
Est
ne
illud
tui
intellectus,
vel
sapientiae,
defectus,
aut
non
aliter
fortassis
potuisti?
Ignosce
mihi,
quaeso,
fi¬
de
tua
scientia
aliquanto
duriora
verba
proferam:
non
enim
te
occidere
in
animum
induxi
meum,
sed
solum¬
modo
rigidiorem
exhortationem,
mihi,
ob
ignorantiam
meam,
à
te
illatam
nunc
percipio.
Nulla
siquidem
hora
praeterit,
in
qua
non
tam
altas
res,
quarum
me
certiorem
reddidisti,
considerem:
idque
cottidie
eo
magis
magis¬
que,
dum
simul
perpendo,
quanta
mihi
exposueris
my¬
steria,
&
simul
errores
meos
demonstraueris.
Siue
iace¬
am,
ambulem,
vel
stem,
tunc
illud
oculis
meis
obuersa¬
tur.
In
summa,
non
omnia
cogitare
potis
sum,
qualem
videlicet
materiam
&
formam
ab
initio
sumere
neces¬
sum
habeam.
Grauiter
me
obiurgasti,
quod
non
tuam
viam
sequar,
cum
tamen
minime
ignores,
quod
ad
id
in¬
tellectus
meus
neutiquam
sufficiat:
hac
siquidem
in
arte
nihil
aliud,
quam
contrarium,
efficere
potero,
nisi,
re¬
spectu
tuae
scientiae,
auxilio
mihi
subuenias.
Recte
qui¬
dem
ais,
quod
mysteria,
&
alta
opera
tua
ad
hominis
sci¬
tum
non
data
fient:
quos
igitur
in
tanto
onere
progressus
face
re
meque
ipsum
ducere
potero,
nisi
me
auxilio
tuo
subleuaueris?
Te,
ais,
sequi
debeo,
&
id
quidem
facere
cupio:
ast
quibus
mediis,
&
libris,
id
efficere
possim,
mihi
dicito?