223
SAPIENTVM.
hac
in
re
plus,
iusto
stultesceret,
cum
ex
auro
nihil
ampli¬
us,
quam
quod
in
eo
est,
elicere
possit.
Quid
igitur
in
co¬
dem
homo
quaerere
satagit,
quam
ad
minimum
illud,
quod
intus
est,
&
nihil
magis
in
eo
reperiendum
siet?
Praepostera
est
temeritas.
Nihilominus
tamen
vt
Philo¬
sophastri
illi
stultitiam
suam
prodant,
inquiunt,
quod,
ar¬
tis
suae
beneficio,
corpus
retrorsum
primamque
in
mate¬
riam,
referri
oporteat,
verùm
ex
institutione
tua
me
non
latet,
quod
videlicet
reductio
non
fiat
per
res,
quae
ad
certam
aliquam
speciem
vel
indiuiduum,
factae
sunt,
nisi
istiusmodi
species
antea
corrumpatur.
Nihilominus
ta¬
men
post
corruptionem
istam
nulla
similis
alicujus
spe¬
ciei
fit
generatio,
nisi
species
prius
in
genus
suum
retro¬
grediatur.
Immo
adhuc
amplius
affirmo,
quod
destrue
re,
conficiendi
auri,
minime
via
siet:
Sin
enim
semel
spe¬
ciem
suam
amittat,
tunc
homo
illam
eidem
neutiquam
restituere
potis
est:
&
subtilis,
praeterea,
adhuc
ars
requi¬
reretur,
si
quis
illud
in
rectum
puluerem
redigere
cona¬
retur.
Si
quis
autem
illud
ita
resoluere,
sibi
forsitan
pro¬
ponat,
vt
illius
compositum,
vel
corpus,
in
primam
mix¬
tionem,
quae
illi
ab
elementis
facta
est,
separare
velit,
is
numquam,
quicquid
etiam
dicat,
illud
ad
finem
perdu¬
cere
poterit:
aestum,
frigusque
enim
patitur,
&
in
igne
magis
magis
que
purius
redditur,
adeo
in
natura
sua
per¬
fectum
est.
Adpropinquans
elementorum
creatura
est,
quae
semine
&
grano
destituta
est,
quo
reductio
à
putre¬
factione
fieret,
&
in
pristinam
suam
speciem
iterum
redi¬
geretur:
materia
ejus
enim
nimis
crassa,
mortua,
&
mors
ipsa
illius
est
essentia:
quocirca
etiam
ex
eodem
nullum
aliud
metallum,
vel
argentum
viuum
crescere
poterit.
In