417
DE
LAPIDE
PHILOSOPHICO.
permanere
coguntur,
quam
arripuerunt,
&
nunc
non
amplius,
per
Naturae
operationem
ad
summum,
hoc
est,
aurum,
penetrarunt,
quum
ab
ista
operatione
nunc
auul¬
sa
sient.
Iccirco
ibi
incipiamus
vbi
natura
cessare
ne¬
cessum
habuit,
impurum
abstergamus,
id
quod
etiam
ipsa
Natura
fecisset,
si
conclusio
montium,
vel
metallo¬
rum,
&
venae
terrae
similiter
arcte
conclusae
fuissent,
nec
perrumpere
potuissent,
impuram
sulphureitatem
abs¬
tersissent,
Materiam,
vel
originem
maturassent,
&
co¬
xissent
juxta
rectam
diuisionem,
&
mensuram
juxta
longitudinem
idonei
temporis,
quae
ad
operationem
su¬
am
pertinere
videbantur:
&
tunc
ex
illis
nullum
aliud
metallum,
nisi
aurum
factum
fuisset:
Natura
siquidem
in
illa
operari
non
desistit,
dum
adhuc
sub
terra
latitant:
nihil
insuper
ipsis
quoque
decedit,
quam
aqua,
quae
apud
illa
superflua
reperitur,
&
impuritas,
cuius
gratia
auri
formam
non
queunt
per
naturam
adprehendere,
nisi
ista
impuritas
probe
separata
fuerit:
qua
de
tamen
in
capite
secundo
non
pauca
adrigimus.
CAPVT
SEPTIMVO.
Qvum
itaque
finalis
ista
vnitio
metallorum,
vel
eo¬
rumdem
perfecto
in
ista
commixtione
non
quaeren¬
da,
dum
vndique
ipsorum
origo,
primaque
Materia,
per
naturalem
congelationem,
propriamque
formam,
con¬
clusa
est,
vnumque
alterum
soluere
non
possit,
quam
quantum
res
quaelibet
admittit,
siue
pura,
siue
impura
siet,
tunc
in
specie
sua
permanere
discupit,
quatenus
il¬
sam
natura
complexa
est,
nisi
à
contrario
supereminen¬
tiore
Ggg