8
Alchymista
&
energia,
&
natura
ipsa,
non
est
Deus
cum
ae¬
ternitatem
nesciat
infinitam
potentiam,
supre¬
mam
bonitatem
immensam
intelligentiam,
vir¬
tutumque
omnium
&
perfectionum
supremum
&
inaccessum
culmen
prorsus
à
se
eliminet:
illa
autem
omnia
supremae
virtutis
attributa
non
sali
huic,
qui
natura
est,
tribui
possunt
&
donari.
Superest
ergo,
dari
aliquid
&
extra
&
intra
&
su¬
pra
naturam
quod
his
attributis
insigniri
merean¬
tur,
&
queat,
id
autem
solus
est
Deus;
nam
si
haec
attributa
in
rerum
essentia
reperiantur,
vt
apud
omnes
in
confesse
est,
soli
Deo
competunt
&
sunt
Deus
ipse,
cum
in
Deo
omnia
sunt
Deus,
nec
in
ipso
dissonum
quid
reperiri
contingat.
Ex
his
iterum
quaerit
&
inuestigat
medullitùs
Alchymia
Deum:
Si
inquit,
natura
sponte
tendat
in
profundissimas
&
absolutissimas
sui
ipsius
per¬
fectiones,
frustraneumque
&
vacuum
nequeat
esse
eius
intentum,
quid
prohibet
Deum
tan¬
quam
verum
&
vnicum
suum
centrum
consti¬
tuere
cui
soli
gaudeat
&
quiescat,
&
profundis¬
simae
perfectionis
suae
abisso
immergatur:
verum
enim
est
veroque
verius
&
verissimum
in
rerum
natura
dati
virtutes,
energias,
potentias
&
ma¬
gnitudines,
quae
sponte
sua
feruntur
ad
supre¬
mum
gradum
perfectionis:
gradus
verò
ille
om¬
nino
nequit
esse
supremus,
quin
sit
etiam
infi¬
nitus
&
immensae
suae
magnitudinis
absque
ter¬
mino
vllo
&
limite,
vndiquaque
circumfusus.
Cogimur
ergo
Deum
confiteri
in
quo
solo
&
vnico
immensae
illae
virtutes,
energiae,
potentiae,
&
magnitudines
absque
vllo
termino
&
limite
sint
vndiquaque
profusae.
Non
existimo
tamen
Sal
naturae
non
est
Deus.
Quibus
ra¬
tionibus
Deum
indigitent
in
natura
Chy¬
mici.