116
Alchymista
terrestre
&
infernum
expectare,
in
quod
tandem
etiam
reducenda
sunt
&
abeunda;
hominis
verò
est,
soli
Deo
seruire,
illius
obsequio
perpetuò
se
obligare,
nihil
agere,
nihil
moliri,
nec
solum
ali¬
quid
cogitare,
quin
diuinam
redoleat
mentem,
ac
voluntatem,
tanquam
verum
&
vnicum
ho¬
minis
centrum,
ad
quod
tandem
redire
est
ipsi
soli,
modò
iustis
ac
meritorijs
operibus
tali
&
tanto
se
ipsum
Christo
adiuuante,
dignetur
cen¬
tro
&
vltimo
fine:
Si
verò
vice
versa,
imme¬
mor
sui
in
Deum
obsequi
fiat
quae
sursum
sunt
minimè
sapiat,
at
quae
super
terram
&
quae
bru¬
torum
sunt,
similis
omnino
fiet
illis,
&
veternum
hunc
dotmiens
somnum
in
domo
hac
laboris,
&
vigiliarum
catascopijs,
perpetuis
postmodum
suscitabitur
doloris
immensi
stimulis,
quibus
crucietur
in
aeternum,
quod
Deum
suum
oblitus
fuerit,
&
quae
coeli
sunt
neglexerit,
quae
verò
terrae
cordi
habuerit.
O
foelices
terque
foelices
illae
quae
sacro
pe¬
rissylio
liberae
conclusae,
ab
omnibus
huiusce
mundi
tricis
se
expediunt,
mundos
muliebres
omnes
floccipendunt,
vestes
aureas
limbis
cir¬
cumdatas
negligunt,
aureas
catenas
adamante
radiante
&
margaritis
rutilantibus
exornatas,
annulos
&
monilia
pretiosa
contemnunt,
caete¬
raque
muliebria
blandimenta
spernunt,
imò
fugiunt,
ne
omnium
ferè
mulierum
instar
inna¬
to
&
naturali
erga
Deum
decedant
officio,
imò
potiùs
totius
muliebris
mundi
ac
blandimenti
fascinantes
obliuione
emersae
se
extollunt
ad
supremum
bonum
contemplandum,
&
ad
dona
supercelestia
consequenda,
simplici
eâque
mun¬