132
Alchymista
tu
ipse
certissime
morieris
&
calamitatibus
om¬
nibus,
quae
mente
concipi
possunt
distorqueberis,
sed
omnes
etiam
tui
sequaces,
gnati
&
progeniti
tui
morientur
&
similia
patientur;
&
ego
ipse
Deus,
qui
in
gloriam
&
gratiam
tui
metipsius
naturam
&
essentiam
humanam
sum
assumptu¬
rus,
moriar
&
patiar
crudelissima
&
acerbissima
suplicij
tormenta,
quibus
me
cruciari
oportebit
ab
his
ipsis
peccatoribus
tuae
prosapiae,
quorum
infinitus
numerus,
ob
contractam
procliuem
peccandi
indolem
in
abyssum
meae
maledictio¬
nis
detrudentur
aeternam:
Tu
solus
ipse
fons
eris
&
scaturigo
malorum
horum
omnium
si
po¬
mum
hoc
intemerandum
tibi
prohibitum
morsu¬
violes
&
praelibes,
caue
tibi
ne
tantum
sceleris
&
criminis
tibi
soli
rependatur.
Si
ita
scrupulatim
praeceptum
suum
dedisset
Deus
Adamo
ponde¬
randum,
forsan
rigidiùs
&
religiosiùs
obseruas¬
set;
si
tamen
formidine
poenae
&
calamitatum
harum
omnium
futura
multa,
mandatum
custo¬
dijsset
non
tantum
gloriae
laudis
&
meriti
habu¬
isset,
quantum
demeruisset.
Si
solo
amore
&
di¬
uina
reuerentia,
fructum
hunc
inuiolatum
custo¬
diuisset,
postpositis
omnibus,
quae
in
se
ipsum
&
gnatos
suos
omnes
futuros
infausta
&
infortu¬
nata
casura
erant.
Amor
mandantis
in
omnibus
praeceptis
primas
occupare
debet
&
antesigna¬
nus
esse
meretur,
praemium
aut
supplicia
postpo¬
nenda
sunt,
vt
meritum
obsequij
iure
summo
mereamur.
Hae
fortasse
rationes,
vel
potiùs
mentis
nostrae
conceptus,
aliquid
ponderis
&
momenti
apud
doctos
demerebuntur,
vt
inde
desumere
valea¬