139
Christianus.
quo
suprema
&
vltima
sua
perfectione,
quam
ex
natura
expectare
poterat
fruatur
&
potiatur.
Si
haec
datur
suprema
&
vltima
in
rebus
naturali¬
bus
persistendi
facultas,
quae
illis
supremum
bo¬
num
esse
videtur,
&
ab
arte
humana
via,
natu¬
rali
&
tramite
secuto,
id
perfici
queat,
quonam
mentis
nostrae
biuio
ambigere
possumus,
Deum
supremum
Alchymistam
non
tandem
homines
pios
&
fideles
ad
centrum
vltimum
reducere
velle,
vt
in
eo
quiescant,
&
supremum
perfectio¬
nis
gradum
consequantur.
Tantae
ne
est
nobis
socordiae
&
vesaniae,
vt
quod
in
rebus
omnibus
fieri
contigit
humana
operante
industria,
id
ip¬
sum,
&
multo
perfectiori
modo,
in
nobis
ipsis,
ipsomet
moliente
Deo,
non
fieri
&
perfici
tan¬
dem
contingat.
Quòd
si
homines
non
secus
ac
teliqua
rerum
na¬
turalia
perennem,
permanentem
&
incorruptibi¬
lem
habeant
materiam
quae
est
sal
istud
centrale,
&
materia
rerum
prima
&
vltima,
quae
vbique
pe¬
rennis
est
&
aeterna,
si
extra
materiam
hanc
perpe¬
tuam
&
aeternum
perdurantem,
formam
praeterea
habeant
immortalem,
diuinam
&
supercoelesti
se¬
mine
satam,
vt
materiae
perenni
tandem
perenniter
adhaereat
&
perfectissimè
connectatur.
Si
materia
aeternitate
&
perennitate
dotetur,
quidni
etiam
formam
aliquam
dotari
continget
simili
aeternitate.
Dari
in
rerum
serie
concedimus
extra
Deum
materiam
incorruptibilem,
dari
etiam
pari
modo
&
formam
ali¬
quam
eamque
intellectualem
nobilitatis
&
praestantiae
materiae
compotem
necesse
est,
si
haec
ambo
incorru¬
ptibilia
sint
nonne
tandem
incorruptibiliter
&
perpe¬
tuis
&
indissolubilibus
inter
se
vinculis
&
nexibus