140
Alchymista
copulabuntur,
&
deuincientur
vt
tandem
foue¬
antur
&
potiantur
innato
suo
&
procliui
inter
se
coniungendi
perpetuò
nexu,
aut
frustraneus
esset
&
vanus,
mutuus
&
reciptocus
eorum
amor,
vt
videre
licet
capite
22.
huius
opusculi.
Quòd
si
Deus
rebus
inferioribus
&
sublunaribus
ma¬
teriam
quandam
perennem
&
perpetuam
com¬
municet
virtutibus
&
agendi
facultatibus
insi¬
gnem
&
singularem,
&
ita
quadamtenùs
foeli¬
citate
quadam
quamuis
imperfecta
&
rudi
dota¬
tam
&
exornatam.
Nonne
procul
dubiò
certissi¬
mè
credendum
erit,
ipsammet
Deum
homini
fideli
&
pio
impertiri
debere
perfectissimam
&
numeris
omnibus
absolutam
foelicitatem,
eâm¬
que
supercoelestem
&
supernaturalem,
locumque
etiam
daturum
Deum
in
quo
foelicitate
illa
su¬
prema
&
summa,
aeternum
fruiturus
est
homo,
vt
ipse
omni
ex
parte
aeternus
est;
cum
autem
illa
suprema
&
summa
foelicitas
soli
Deo
comes
per¬
petua
sit
indiuidua,
necesse
perinde
est,
Deum
ipsum,
totum
illum
locum
&
praegrande
spatium
manifestè
occupare,
&
virtutibus
suis
inenarra¬
bilibus
adimplere
hospites
omnes
tanti
loci
bea¬
tos,
&
omni
ex
parte
foelices
constituere.
Nam
vbi
Dei
compotes
sumus,
ibi
summo
bono
po¬
timur,
&
supremam
&
vltimam
beatitudinem
consequimur.
Praeterea
cum
mors
communis
&
ordinaria
aequo
pede
pulset
pauperum
tabernas
regumque
turres,
non
tamen
ipsos,
ad
nihilum
reducit;
non
datur
enim
in
rerum
serie
vlla
nihili
via,
nescit
anima
hominis
mortem
seu
nihili
viam,
perpe¬
tua
est
&
immortalis,
vt
probabitur
inferius.
Si