145
Christianus.
vniuersali
diuinitùs
contingente
funditùs
depu¬
rabitur,
&
purum
&
clarum
&
nitidum
exsurget
ex
obscuro
mortis
sepulchro.
Quod
si
corpus
praeniteat
splendore
&
luce,
nonne
etiam
animae
maioris,
&
rutilantioris
animi
capaci
conueniet
praelucere
radiosque
lucis
fundere,
vt
corpori
aequalibus
&
mutuis
connectetur
in
aeternum
vinculis.
Quid
opus
est
corpora
depurare,
&
munda
facere,
ni
pariter
animae
purae
fiant,
&
similem
&
aequalem
secundum
naturam
suam,
adipiscantur
munditiem.
Beatitudini
ac
foelici¬
tati
supremae
dissonum
valdè
foret
corpus
mun¬
dum
&
purum,
animae
impurae
deuinciri
&
co¬
pulari,
nec
animam
puram
&
lucentem,
corpori
putrido
&
foetido,
coniungi
coelesti
quadraret
gaudio.
Sat
temporis
hanc
impuram
&
sordidam
passa
sunt
coniunctionem,
necesse
tandem
erit,
diuinitùs
hanc
deponere,
&
perenni
&
aeterno
perfrui
gaudio,
indissolubilibus
&
aeternum
du¬
rantibus
nexibus
inter
se
deuincta.
Decet
naturam
tandem
gratia
diuina
&
su¬
pernaturali,
fine
sua
potiri,
ad
quam
totis
viribus
anhelat;
hanc
autem
finem
statum
fixum
&
per¬
manentem,
ab
omni
corruptione
&
alteratione
seuinctum
appello:
si
verò
natura
conuertere¬
tur
hisdem
&
similibus,
quibus
iam
vtitur
vin¬
culis
&
nexibus,
in
perpetua
alterationum
&
corruptionum
lutosa
foetutina
versaretur,
spe¬
ctat
rerum
aliam
ac
diuersam
seriem
in
qua
sum¬
ma
quiete
perfruetur,
&
in
vtramque
dormiet
aurem.
Et
hoc
omne
manifestum
erit
in
resurre¬
ctione
super
naturali
fidelium
omnium,
in
qua
partes
purae
&
mundae
ex
omni
parte
factae,
tum
K