155
Christianus.
nium
opifex
&
rerum
omnium
verissimum
ens,
&
per
se
subsistens,
à
quo
solo
&
vnico
omnia
subsistunt;
non
sibi
haec
omnia
fecit,
quia
his
nec
indiget,
nec
indigebit
vnquam,
sibi
omnia
sunt,
&
si
per
voluntatem
suam
haec
visibilia,
ex
nihi¬
lo
per
creationem
educta
sint,
in
gratiam
crea¬
turarum
intelligibilium
facta
&
creata
sunt.
Qua
rationis
lance
ponderare
possumus,
naturam
in
genere
esse
perennem,
coelum
&
lumen
eius
esse
inextinguibile
&
naturam
hominis,
cui
haec
om¬
nia
seruiunt,
mortalem
esse
&
caducam;
si
haec
ita
forent
praepostera
esset
rerum
series,
seruite,
esset
dominari
praestantius,
domus
esset
quid
ho¬
spite
nobilius.
Si
natura
vniuersa
&
coeli
ipsi,
obsequio
hominis
nata
sint,
haec
omnia
homine
viliora
multò
esse
arguit
istud
coeli
&
naturae
in
homines
obsequium:
quod
si
quandam
peren¬
nitatem
in
coelo
&
natura
ipsa
contemplari
liceat,
fortiorem
multò
&
praestantiorem
immortalita¬
tem
in
homine
ipso,
quàm
in
coelo
introspicere
licebit,
qui
perennes
illas
coelorum
domos
habi¬
tare
debet.
Coelum
vnà
cum
vniuersa
natura,
in
hunc
po¬
tissimum
tendit
scopum,
&
quidquid
habet
actio¬
nis
huc
dirigitur
&
fertur,
vt
animae
humanae
com¬
modo
inseruiat;
si
verò
illa
humana
anima
tan¬
dem
periret
&
in
cahos
ac
nihilum
abiret,
ne¬
quicquam
prodesset
illud
coeli
&
naturae
vniuer¬
sae
continuum
diurnum
nocturnumque
opus,
&
incassum
esset
eorum
labor,
quod
sapienter
imaginari
non
potest,
cum
omnia
propter
finem
eumque
verum
sint
actura.
Si
ergo
homo
periturus
esset,
frustraneus
esset
naturae
2.
Ratio.