231
Christianus.
tamen
addictus
sum
opinioni
meae
&
sententiae
me
nullo
pacto
dissentire
ab
ipso
rerum
sacrarum
ornatu,
veneratione
&
cultu,
dum
haec
Deum
operibus
Chymicis
&
arcanis,
quodammodo
posse
comparari
ostendimus.
Christus
si
quidem
ipse
mihi
primus
indicauit
viam
hanc
&
semitam.
Nam
saepissimè
se
racemum
esse
dixit,
se
vineam,
se
leonem,
se
agnum
immaculatum,
se
lapidem
fecit;
&
qualis
quaeso
est
similitudo
inter
Chri¬
stum
ac
rerum
naturalium
exempla,
cum
tamen
symbolum
aliquod,
&
adumbrata
figura
quaedam
reperiatur
inter
haec
&
Christum,
ipsemet
asse¬
rit
&
praedicat,
se
imitari
quodammodo
hasce
res
naturales.
Itaque
ex
hoc
Christiano
exemplo
alacriter
&
intrepidè
dicere
possim
symbola
&
figuras,
quas
attuli
in
praesenti
hoc
opere,
nullo
modo
excel¬
lentiam,
praestantiam,
momentum
ac
pondus
di¬
uinorum
mysteriorum
diminuere
posse;
mul¬
tò
minùs
eorum
cultum
&
venerationem
viola¬
re.
Imò
contra
haec
attuli,
vt
profanditatem
ho¬
rum
mysteriorum,
&
altitudinem
supernatur
alem,
cultum
ac
venerationem,
impijs
&
sceleratis
ho¬
minibus,
nouis
istis
inuentis
patefacerem.
Si
noua
hęc
inuentio
ad
diuinum
cultum
&
amorem
pe¬
nitus
sublimata,
mihi
in
crimen
veniat,
virtutis
crimina
non
metuo,
imò
exposco;
sunt
enim
ro¬
sae
inter
spinas
&
aculeos
balsama
redolentes,
nullos
tamen
credo
fore,
qui
tam
absurda
vnquam
haec
putent,
vt
dignitati
Christianae
&
virtuti
hęc
derogare
credant.
Nam
antiquitùs
templis
ipsis
&
delubris,
aenigmata
Chymica
solebant
depin¬
gi,
vt
adhuc
cernere
licet
in
Augustissimo
illo