5
PHILIATRO
LECTORI.
dem,
lucem
tantillam
nactus,
cum
ingenti
dolore
co¬
gnovi,
Scholarum
errores,
per
me,
elucescere
debere.
Enim
vero
in
limine,
id
visum
fuit
mihi,
indomitae
arrogantiae
plenum,
quod
omnium
minimus,
omnibus
ante
me,
Philosophicae
Veritatis
ignorantiam
inure¬
rem:
mihi
autem
soli,
Adeptum
Medendi,
tribuerem.
Rogavi
ideo
saepe
Dominum
ut
à
me
istud
talentum
suum
repeteret,
penitusque
auferre
dignaretur,
atque
alteri
digniori
tribueret.
Sciebam
namque,
quod,
qui
bene
latuerat,
bene
vixisset,
saltem
moraliter,
&
hoc
ulceroso
seculo
praesertim.
Restiti
itaque,
ac
dilatavi
dudum,
hanc
principiorum
Medendi
ignorantiam,
suo
mundo
proponere,
donec
iam
senex,
ultima
cogen¬
te
necessitate,
mortísque
in
agone
constitutus,
pollici¬
tus
sum
Domino,
me
suum
talentum,
candide
propa¬
laturum:
ne
frustra
scilicet
in
mundum
venisse,
at¬
que
inutilis
hinc
discessisse,
quandoque
in
stricto
Dei
iudicio,
censear.
Etenim
per
visionem
somnialem
in¬
tellexi,
quod
plus
formidarem
oblocutiones,
quam
Dei
indignationem.
Callidam
esse
naturam,
quam¬
diu
praetexeret
superbiam,
in
pure
obsequendo
Deo,
ob
fallaces
respectus
humanos.
Arrogantiam
item
meam
non
cernerem,
sitam
potius
in
timore,
minus
generose
effecturum
me,
quod
requirebatur
contra
viros
iu¬
diciosos,
à
tot
seculis
in
me
insurrecturos,
quam
in
pure
parendo
Veritatis
Datori
gloriosissimo.
Imo,
nec
commiserarer
proximi,
talentumque
humi
tegerem,
retrospiciens
ad
incerta,
de
me,
mundi
arbitria.
Fo¬
res
Medicinae,
à
tot
iam
seculis
seratos,
claustraque,
atque
obices,
rubigine
obductos,
scirem
quidem,
at
pandere
dubitarem:
quasi
lanitoris
munus,
praesume¬
rem
merè
meum,
nec
aliunde
datum.
Resolvi
itaque
mecum,
agerem,
quae
charitas,
agenda
suasit,
non
ar¬
rogantia:
sciens,
quod
non
iniurius,
qui
bonum
pu¬
blicum
intuetur,
quanquam
verecundum
iis,
qui
temere
a
3