10
PHILIATRO
LECTORI.
ret.
Post
insignes
ergo,
aliquot
annorum
labores,
me
piguit,
quod
nihil
aliud
scirem,
aut
didicissem
quam
quod
nihili.
Nam
tametsi
crederem
Medicum,
à
Deo
creatum,
prout
&
medicamina
simplicia:
totus
tamen
hasi,
in
cognitione
illius
Medici,
rerumque
sibi
subservientium.
Optabam
enim
multoties,
Ab
utinam
talis
Medici
tandem
aliquando
fiam
disci¬
pulus.
Interim
cognovi
clare,
Artem
Medendi,
tam
Gracis,
quam
Arabibus
excultam,
quamque
Iudai
mentiuntur
sibi
à
suis
Rabbinis,
sub
Kabala,
per
manus
traditam,
longissime
distare
ab
ea,
quam
Sa¬
cer
textus
depingit.
Tandem
itaque
in
animum
in¬
duxi.
Medendi
scientiam
à
medio,
intentione,
&
fine,
habere
initium
bonum:
"Esse
nimirum
donum
bonum,
descendens
à
Patre
luminum":
quodque
hoc,
ideo
nunquam
descendisset,
pridem
in
Ethnicos,
&
Iudeos,
utcunque
nostra
credulitate
inflatos;
ut¬
pote
quos
Dominus,
non
creavit
Medicos,
nec
in
no¬
stri
necessitatem;
ut
neque
honorandos,
sed
serio
vi¬
tandos,
praecepit.
Non
est
enim
Medicus
à
Deo
crea¬
tus,
defectuosus,
lucro
deditus,
hostisque
Christiano¬
rum:
sed
charitatis
plenus.
Hanc
namque
illius
do¬
ni
boni
raritatem,
primum
nota
vi
ex
Dioscoride.
Quò
à
diebus
Platonis,
(quibus
vixit)
historias
herba¬
rum
quidem
descripsit;
In
hunc
attamen
diem,
vix
illi
aliquid
est
additum,
detractum
autem
pluri¬
mum.
Adeoque
bis
mille,
&
tercentum
annis,
vix
aliquid
luminis,
in
rem
Herbariam,
superne
illuxit,
licet
maxime
obviam,
atque
necessariam.
Quapro¬
pter,
in
alios,
cognitionum
abstrusiorum
ordines,
fo¬
brie
satis,
supernum
istud
lumen,
delapsum,
confeci.
Minimè
tamen
in
Gentiles,
Atheos,
perfidosque
Iu¬
deos,
extra
Veritatem,
&
charitatem
seclusos,
ac
ob
id
à
Deo
derelictos.
Et
rerum
nativitates,
ut
sunt
relegatae
in
temporum
plenitudinem,
nobis
tectam,
Ita