11
PHILIATRO
LECTORI.
Ita
veritatis
Medendi
donum,
non
descendere
nisi
statuta
apud
Deum
maturitate.
Nec
enim
lumen
gratuitum,
lucebit
ad
lubitum
nostrum.
Nam
qui
omnia
fecit
ut
voluit,
facit
eadem
quando
volet,
per¬
ficitque
in
quibus
volucrit.
Consenui
enim,
iam
à
quadraginta,
&
amplius,
annis,
in
Medentùm
tur¬
ba;
tandemque
senex
cognovi,
Theoremata
Schola¬
rum
per
me
subverti
debere,
ut
quâque,
ventura
mox
atate,
cadent
in
rudera,
quatenus
veritatis
cal¬
ce
destituta,
non
cohaerent.
Fuit
apud
me,
Adepti
illius
doni
tanta
certitudo,
ac
veneranda
authoritas,
ut
sentirem,
datorem,
unà,
sui
doni
quoque
fore
in¬
terpretem,
utque
hactenus
quodlibetcunque
exclu¬
derem
dubium.
Estque
ejusmodi
cognitio,
longe
cer¬
tior,
quam
quae
per
demonstrationem
formatur.
Quia
non
est
verbis
facultas,
hanc
certitudinem
aliis
fa¬
cere
communem.
Scio
quoque,
non
omnes,
qui
Me¬
dendi
initia
mea
sunt
lecturi,
aequalem
inde
fructum
reportaturos:
quippe
Deus
sui
doni,
dispensator
usque
mansurus
est.
Dixi
haec,
ut
etiam
sciatis,
quod
mea
indignitus,
donum
tenebris
offundet,
ut
capiat
natu¬
rae
cursum
qui
potest.
Speravi
enim,
cum
iam
nu¬
merum,
&
atrocitatem
morborum
auxerit,
in
par¬
vulos,
&
abiectos
hujus
mundi,
donum
Medendi
in¬
spiraturum.
Et,
cum
anteacto
seculo
Paracelsum,
scientia
analytica
corporum,
ac
remediorum
fulgore,
divitem
praemiserit
praecursorem,
fore,
ut
vellet
iam
scientiam
Adepti
(qua
alter
ille
caruit)
superaddere.
Porro,
si
absque
scelere,
lubet,
placet,
illius
divini
decreti
rationem
inquirere,
ob
quam
Adeptum
Me¬
dendi,
donum
minus
ad
Christianos
descenderit:
reor,
Scholas
resistere,
quatenus
principiis
Genti¬
lium
pertinaciter
insistunt.
Tum
item,
quia
Me¬
dicina
tota,
in
lucrum
exercetur,
mox
à
sui
initio:
quae
sola
artium,
ex
compassione
misericorditer
ex¬
pendenda