13
PHILIATRO
LECTORI.
si
Intellectus
aequaliter
à
Natura
daretur.
Porro
da¬
tus
Intellectus
(de
quo
hic
praedicant)
actum
suum
naturalem,
sive
intellectualem,
non
exercet,
nisi
quatenus
notiones
aliquas,
discurrendo
trahit,
ab
observationibus,
quas
à
sensuum
perceptione
accepit,
cum
causas
à
priori,
penitus
ignoret.
Ad
scientiam
autem
medicam,
requiritur
quadam
luminis
clari¬
tus,
quae
superat
illam
cognitionem
per
sensus,
imo
&
per
consequentias
causarum
ad
effectus,
juxta
putu¬
tiones
(plerumque
fallaces)
à
ratione,
sibi
inductas.
Nam
de
fide
est,
quod
intellectus,
unà
cum
totalitate
naturae
humanae,
atque
ita
deincèps,
utcunque
clarus,
non
percipit
propositiones
primò
veras,
sensum
su¬
perantes,
nisi
cum
affluxu
luminis
superni.
Puta,
locum
libri
saepius
lego
attente;
&,
licet
ver¬
ba
intelligam,
semel
tantum
sensum
illius,
inspe¬
ratò
haurio,
cum
admiratione
praeteritarum
lectio¬
num.
Eiusmodi
autem
cognitionem,
voco
gratiae.
Sic
nempe
Intellectus,
utcunque
clarus,
non
semper
assentitur
vero,
quid
naturaliter
nec
hoc
percipit.
(Hinc
namque
factiones
in
scientiis,
&
religione.)
Sic
in
dono
medendi,
est
aliquid
nobilius,
&
superius,
quam
quod
è
cognitione
praeexistente
sensuum,
for¬
matur
in
imaginante:
Quod
est
verum,
solidum,
bonum,
superans
authoritatem
consequentiarum:
imo
quod
nec
proprie
doceri,
vel
demonstrari
potest.
Nolim
tamen
intelligi,
quod
adeptum
medendi,
sit
scientia
infusa,
qualis
olim
illuxit
Bezeliel,
&
Oo¬
lias:
multoque
minus,
qualis
die
Pentecostes,
in
Apo¬
stolos,
largo
imbre
pluit,
ut
variis
confestim
loqueren¬
tur
idiomatibus:
nec
est
item
proinde
Adeptum
me¬
dendi
de
plane
sublunaribus.
Nam
Sapientia
aeterna,
creavit
singulariter
Medicum
suum,
prae
caeteris
crea¬
tis:
adeoque
aliquid
augustius
requiri
pro
ipso
vide¬
tur,
quàm
pro
aliis
professionibus;
quas
ideo
nec
man¬
davit