60
DE
LITHIASI
Duelech
fuscum,
ex
clarissimo
stagmate
aqueo,
vasi
adpositum.
Cum
enim
admirationis
plenus,
laudavi
Dominum,
quod
mei
curam
gessisset:
et¬
enim
quae
mea
censebam
incuria
commisisse,
di¬
vina
sic
bonitate
disponente,
evenisse
cognovi.
Nempe
quibus
vult,
omnia
convertit
in
bonum.
Equidem
iam
pridem
conspexeram
in
lotio
meo,
habitare
tanti
coagulatorem.
Nunc
demum
quo¬
que
didiceram:
quod
clarissimus
liquor
ab
urina
separatus,
mage
putrefacta,
verum
contineret
Due¬
lech,
quem
apposuerat.
Unde
imprimis
mihi
eva¬
sit
indubium,
quod
ad
compositionem
Duelech,
nullatenus
concurreret
materia
viscida.
Vas
istud
itaque,
etsi
pretiosum,
suaque
iam
labe
conde¬
mnatum,
charum
fuit,
quia
minervale,
soluerat.
Iterum
ergo
pro
recipiente,
supposui,
cogitans,
quod
quandoque
per
chrysulcam,
istud
Duelech
abraderem.
Perrexi
ergo
distillando,
quod
mihi
a
quindena
residuum
manserat.
Ecce
tum
novo
divinae
largitatis
fauore
perculsus
vidi
stillas
sin¬
gulas,
dissolvere,
adhaerens
fuscum
Dueiech,
qua
decurerent,
ac
vas,
mox
pristino
nitori
restitutum.
Etiam,
quod
secundus
hic
liquor,
tametsi
prioris
odorem
haberet,
aquae
vitae
affusus,
hanc
item
non
coagularet
amplius.
Sicque
divino
ductus
nu¬
tum
(quem
ani
eventum
fortuitum
rentur)
inveni
partem
ejus,
quod
iamdudum
multis
sumtibus,
anxius
quaesiveram.
Laudavi
itaque
Dominum,
quod
parvulo,
atque
pauperi,
dedisset
intellectum.
Nam
si
me
non
avocari
jussisset
ab
opere,
nec
festa
me
detinuissent,
quoad
Duelech
in
recipiente
con¬
crevisset,
&
nisi
vas
tam
clarum
atque
pretiosum
fuisset.
Quinimo
si
totam
uno
filo
operationem
absolvissem:
frustra
sane
operabar,
ac
tentabam
omnia.
Respexit
ergo
Dominus
in
mortalium
ne¬
cessitates,
nec
sprevit
preces
abiectorum.
Quare
dedit