105
CAPUT
VII.
rarius
novos
in
rene
lapillos
suscitet,
quamdiu
al¬
ter
vesicam
infestat:
Nephriticus
tamen,
si
simul
etiam
podagricus,
podagram
tamen
sociam,
cum
Nephritidis,
sive
calculi
accessu,
admittat.
Etenim
inde
didici,
quod
sicut
dolor
in
vulnere,
suscitat
aquam
glacealem:
ita
&
ipsam
mutet
urinam,
quae
petrificationem,
in
pristino
lumborum
uterò,
im¬
pediat.
Quare
etiam
lotium
turbidum,
citraque
arenas,
visitur
in
calculosis.
Dolor
enim
classica
est,
quae
laticem
undecunque
advocat
occasiona¬
liter,
urinam
peregrino
hospite
admisto,
accen¬
dit,
imo
&
turbat.
In
tanta
autem
officiorum
con¬
fusione,
de
ipsa
confusione,
cogitatur
nihil.
Ete¬
nim
dolor,
mihi
fervoris
imaginem,
saepe
ob
ocu¬
los
posuit.
Aqua
namque,
post
fervoris
ebullitio¬
nem,
turbida
plerumque,
ac
confusa
est.
Sic
enim
quia
bolus
fit,
ex
terra
urinae
volatili,
nondum
sa¬
le
condita
sufficienter,
ob
defectum
fermenti
uri¬
narii,
in
rene
stabulati:
Ideo
quoque
bolus
iste,
igne
liquescit,
neque
in
arenas
duriores,
majoresque
cogitur,
quamdiu
vim
fermenti
renum,
non
expe¬
ritur.
Tingitur
autem
saturatè,
bolus
non
quidem
à
serius
superveniente
scoria,
arenas
tingente
(quippe
bolus
ille
rubet,
supra
flavedinem
sco¬
riae)
sed
à
cruore
diluto,
qui
in
venis
(boli
utero)
transumitur
erroneè,
ad
usus,
turbulentiae
fines.
Atque
hactenus
in
Vronomantia,
bolus
de
hepa¬
te,
&
cruore
testatur:
nil
autem
horum
arena.
(21).
Constat
ergo
urinam,
per
se,
salsam,
etsi
sale
homo
non
vescatur:
ejusque
causam,
de
Digestionibus,
offendes.
Curatus
quidam,
in
urbe
nostra,
totos
dies
17.
amens,
absque
omni
potu,
&
cibo
transe¬
git
ante
mortem.
Nunquam
autem
illi
prorsus
quotidiana
defuit
urina,
parcior
quanquam,
&
sensim
rubicundior
exiret.
Vnde
conjicio,
in
re¬
ne,
vim
esse
commutativam
cruoris,
in
lotium
(quam¬
g
5