118
DE
LITHIASI
que
semel
inde
decidui,
qui
à
tergo,
lotii
pondus
sustinent.
Rectè
id
quidem
suspicabile,
si
ureter,
non
mollis
ac
laxa
membrana:
sed
harundo
sicca
&
inflexilis
esset.
Madida
quippe
membrana,
metu
vacui,
necessariò
semper
concidit,
nisi
à
tergo
dila¬
tetur,
cadente
lotio.
At
nondum
proinde
fonti¬
cum
diureticum.
Nam
incidentia
plurium,
&
ma¬
le
formatorum
lapillorum,
non
hausit
suam
cul¬
pam
à
diuretico:
sed
à
fatali
irruente,
quod
citra
diureticum,
aequaliter
cecidisset.
Quapropter
nec
timendum,
aut
avertendum
diureticum,
prae
for¬
midine
casus
irregularis,
&
monstrosi:
ut
scilicet,
quod
ordinario
utile
per
se,
vetetur
ex
timore
ca¬
sus
insoliti,
atque
rarissimi.
Quod
si
dicant,
plures
lapillos,
visco
conglutinatos
excidere.
Id
impri¬
mis
destruit
causam
materialem
Duelech,
à
Scho¬
lis
edoctam.
Siquidem
pituitosum
istud
gluten,
jam
petrificari
debuisset:
At
lapilli,
ejusmodi
illam
collam,
nec
invenerunt,
nec
assumserunt
in
urete¬
re.
Quapropter
si
unicus,
vel
plures
conglutinati,
è
rene
labantur,
perinde
est:
siquidem
elabendo,
non
erant
majores
renis
exitu.
Ergo
si
diuretica,
istam
collam
non
solvant,
nec
lapillos
disjungant:
saltem
perutile
fuerit,
copiosiore,
citatoque
lotio
incumbente,
infestam
calculi
sarcinam,
quanto¬
cyus,
suo
lotii
pondere
propulsasse.
Naturaliter
e¬
nim
ureter,
nulla
intus
mucilagine
madet.
Quod
urinae
sanorum
testantur.
Ergo,
si
qua
medicami¬
num
mucilago,
eò
deveniret,
non
posset
non
ure¬
teri
esse
praeter
naturam,
&
sui
solitum.
Quid
si
u¬
reter,
calculo
impacto
obsessus,
dicatur
mucilagi¬
nem
patrare.
Imprimis
casui
contradicunt
urinae
Nephriticorum.
Tum
quoque,
Scholae
inadver¬
tentes
erunt,
quae
pituitam,
sive
causam
calculi
materialem,
superne,
imo
ex
stomacho,
deducunt
pro
calculis:
quippe
quae
ad
manum,
&
in
uretere
aegro¬