120
DE
LITHIASI
entis,
sive
impossibilis,
non
sit
conceptus
ullus
positivus,
adeoque
non
sit
ulla
eius
scientia.
Faten¬
tur
ergo
Scholae,
nullam
fore
sibi
scientiam,
&
se
negare
ea
possibilia,
quae
fatentur
se
nescire.
(13).
Ra¬
tiones
autem
quae
Scholas
ad
impossibile
collise¬
re,
sunt
hae
ac
satis
futiles:
experientia
nostra
re¬
rum
Magistra,
nondum
nobis
patefecit,
malam
in¬
clinationem
tolli
posse.
Cum
juxta
Galenum,
in¬
temperies
versa
in
naturam,
curari
nequeat,
juxta
proverbium.
Naturam
expellas
furca
tamen
usque
recurret.
Potissimùm
autem,
in
parte,
continuo
excremento
referta,
confirmatam
tolli
intempe¬
riem,
est
prorsus
impossibile.
Quoad
calculum
confirmatum
autem,
utcunque
saxifragorum
spe¬
ciosa
gloriatio
perstrepet,
non
nisi
vanum
est
em¬
pyricorum
stentamen.
lactantiae
idiotismi,
nec
a¬
liud
quippiam.
Solum
enim
potest
Medicus,
cita¬
re,
ac
propellere
calculum,
per
diuretica,
viasque
laxare,
per
humectantia
emollitiva.
Imo
cum
diuretica,
sint
periculi
plena,
Medenti
nil
oportu¬
nius
in
Lithiasi,
quàm
uręteres
humectando
am¬
pliare,
ac
sordes
incumbentes,
per
enemata,
ab
intestinis
demere,
fumivenduli
vero
chymistae,
la¬
pidem
confirmatum,
in
vesica,
retrograda
resolu¬
tione,
dissolvere
stentantur,
proprioque
ore,
sibi
non
nisi
opprobrium
solicitant.
Sed
nostra
Philo¬
sophia,
supra
vires
naturae
pollicetur
nihil,
ideoque
permanet
inter
doctos
venerata,
fixasque
iam
à
tot
seculis,
radices
egit.
Quis
enim
non
videt,
ipsum
stomachum,
necessariò
confringi,
atque
liquari
debere
citius,
quam,
stomacho
centies
duriorem
calculum,
ab
ore
longe
remotum?
Sed
quia
chy¬
micus
plerumque
ignarus
est
Philosophiae,
au¬
denter
quidlibet
promittit,
ut
à
miseris,
&
credu¬
lis,
nummos
emungat,
quos
per
chrysopeian
para¬
re
nescit.
Etenim
si
quippiam
in
natura
foret,
quod
Due¬