123
CAPUT
VII.
Medicamentum
exterminii".
Scholae
enim
pro¬
priam,
&
crassam
nimis
ignorantiam,
reciprocam
atque
convertibilem
fecêre,
cùm
naturae
impo¬
tentia,
quasi
scirent
omne
possibile,
solumque
ignorarent
impossibile:
Idque
non
solum
negati¬
vè:
sed
prorsus
privativè.
Tanquam
nescire
illa¬
rum
non
penderet
ex
defectu
Academiarum:
sed
potius
bonitatis,
vel
providentiae
divinae
penuriâ.
Quapropter
cum
negatio
possibilitatis
in
sanan¬
do,
mihi
videretur
continere
occultum
scelus,
semper,
vel
ab
adolescente,
bene
sperans,
argu¬
mentabar
contra,
hoc
modo.
Si
de
fide,
omnis
morbus
à
praevaricatione
inceperit:
peccatum
autem
quodlibet,
remittatur
penitus,
sperandum
omnino,
morbum
quemlibet,
in
sua
specie
tolli
posse,
si
punitio
peccato
adaequata,
in
remissione.
Praesertim
quod
idem
qui
peccata
remittit,
etiam
morbos
sanet,
remedia
dederit,
&
Medicum
crea¬
verit,
pro
bonitatis
suae
abundantia,
quae
omnes
suas
actiones
superat,
infinitísque
major
est
sua
in¬
dulgentia,
omnibus
hominum
peccatis.
An
enim
fortè
non
potuisset,
creare
adaequatum,
&
victorio¬
sum
remedium
morbo
cuilibet?
vel
nescivit?
vel
noluit?
qui
mortis
aeternae
remedium
dedit?
Non
enim
laetatur
in
perditione
vivorum,
qui
sanabiles
fecit
omnes
nationes
terrarum.
Quoad
authori¬
tates
autem
scriptorum.
Cardanus
enim
scribit,
sua
aetate,
virum
per
Longobardos
oberrasse,
qui
paucis
diebus,
quodam
poculo.
passim,
securè,
cer¬
to,
atque
breviter
sanabat,
quotquot
calculum
in
vesica
habebant,
additque
judicium,
se
non
dubi¬
tare,
hunc
virum
in
inferis
esse,
quod
moriens,
ar¬
tem
suam
mortalibus
inviserit.
In
tanto,
contra
clamores
Scholarum
paradoxo,
non
sat
est
unicus
testis.
Epitaphium
Theophrasti
Paracelsi,
quod
in
muro
prope
S.
Sebastianum,
in
nosocomio
specta¬
tur,