163
CAPUT.
IX.
dendum,
leprosos
nervis
orbatos?
Vel
an
illis
sint
à
carnosa
membranâ
nervi
abtruncati?
spiritu
a¬
nimali
privi,
vitave
orbati?
oppilatique,
prout
paralyticis
dicuntur?
Ergone
nervi
tactùs,
per
to¬
tum
corpus
illorum,
erunt
obturati,
solique
libero
motui
nervi
illorum
inservient?
erunt,
inquam,
motivi
nervi,
solo
iam
sensu
destituti?
(19).
Fateor
equi¬
dem,
ex
anteriori
parte
cerebri,
ad
oculos,
aures,
palatum,
linguam,
nervos
dispergi,
soli
inservien¬
tes
sensui,
nec
ad
musculos,
velut
propria
motûs
organa,
deflectere:
sed
nemo
quoque
inficiatur,
quin
nervi,
motui
dicati,
&
qui
utrimque
per
ver¬
tebras
egrediuntur,
etiam
sensum
largiantur.
Quid
enim,
si
in
Leprâ
nervus,
motus
effector,
per
spiri¬
tum
animalem,
iam
motus
sit,
nec
tamen
sensus
facultatem
habeat?
Cur
ergo
in
Paralysi,
sub
lae¬
sione
ejusdem
nervi,
tollitur
tam
motus
quàm
sen¬
sus;
in
Lepra
autem
solus
tollitur
sensus.
(20).
Inpri¬
mis
Scholae
tenent
Lepram
incurabilem,
&
can¬
crum
universalem
corporis.
Nam,
dum
putant,
cancrum
particularem,
esse
incurabilem;
multò
magis
universalem.
Qui
Galeni
garritus,
ad
hoc
compositus
est,
ut
per
sanandi
impossibilitates,
suas
excuset
ignorantias,
insumendique
laboris
pigri¬
tiam,
ac
inclementiam.
Cancer
enim
in
carne
est
acutissimi
doloris,
&
continuae
exesionis.
Lepra
verò
est
in
carne
indolens.
Non
video
ergo,
quali¬
ter
Lepra
apud
Galenicos
cancer
erit.
(21).
Denique
errat
Paracelsus,
qui
Lepram
existimat
privatam
omni
sale,
atque
hactenus
illi
sit
proprius
stupor
insensilis.
Quasi
ipse
sensus
tactus,
in
sale
solo
esset.
Nam
Lepra,
sua
habet
ulcera:
&,
juxta
eundem
Paracelsum,
totidem
sunt
ulcerum
species,
quot
salium.
Ergò,
secundùm
suam
ipsius
doctrinam,
Le¬
pra
fluit
à
sale
abundanti.
Donemus
Paracelso,
(abs¬
que
veri
tamen
indagine,)
excrementum
alvi
in
lepro¬
l
2