164
DE
LITHIASI
leproso,
scatere
granulis
salis,
ejusdemque
lotium,
nil
quicquam
salis
marini,
ampliùs
liquefacere:
(quorum
tamen
utrumque
à
Paracelso
est
somnia¬
tum:)
non
tamen
istud
argueret,
carni,
aut
sangui¬
ni
Leprosi,
suum
deficere
salem;
multò
etiam
mi¬
nus,
ideo
carni,
sensum
tactûs
deficere.
Nam
pri¬
mò,
haec
de
Lepra
illius
sententia,
propriam
do¬
ctrinam,
de
tribus
primis
corporum
principiis,
funditùs
evertit.
Dein,
prout
in
nobis,
quotidie
ex
insipidis,
&
non
salsis
manifesta
conficiuntur
salia,
lege
digestionis
humanae:
Sic,
quanquam
di¬
gestionum
excrementa,
non
essent
nisi
merum
sal,
non
tamen
proinde
cruor,
suo
sale
orbatus
esset.
Quippe
qui
suum
salem,
suaeque
constitutionis
ne¬
cessaria,
non
mutuat
ab
excrementis.
Imò
seque¬
retur
potiùs,
cum
Lepra,
sit
tam
abundans
salis
productrix
in
excrementis,
non
defuturum
etiam
cruori
suum
salem.
Perinde,
dum
ex
ulceribus
fluit
synovia
continua,
ac
planè
salsa,
propterea
resi¬
duus
cruor,
suo
sale
non
caret,
aut
sensus
in
carne
non
minuitur:
sed
potiùs,
dolorem
&
acrimo¬
niam
auget.
Sic
etsi
in
Hydrope
aqua
salsa,
confe¬
stim
quandoque
abdomen
distendat:
non
tamen
sensu
tactûs
carent
Hydropici.
(22).
Paracelsus
enim,
a¬
libi
cruorem
definit
merum
Mercurium
huma¬
num,
à
quo
ejusmodi
excrementa,
specie
sulfuris
putridi,
itemque
serosi,
inutilis,
ac
superflui
salis,
sint
sequestrata.
Aliàs
iterum,
sui
immemor,
san¬
guinem
definit
salem
rubini.
Quasi
sal
esset
tin¬
ctura
rubino,
aut
tinctura
cruoris
è
sale
foret.
Ete¬
nim
tria
prima
facit
ad
lubitum
volubilia,
non
se¬
cus
atque
Humoristae,
suos
humores,
&
calores
ad
lubitum
accusant:
eosdemque,
quòd
magis
est
causas
ajunt,
morborum
&
mortis:
sed
&
sensatio¬
nis,
ac
motùs
authores.
Phy!
siccine
ludendum
ad
lubitum
cùm
naturâ,
morbis,
cruore,
&
morte
proxi¬