169
CAPUT
IX.
modi
omnis,
mortuus
est,
ac
cadaver,
nisi
à
vitâ
ipsa
illustretur:
&
quia
ipsa
vita,
in
illo
spiritu,
non
est
illi
propria,
atque
inseparabilis:
sed
vita,
est
à
spiritu
vitali,
sive
animali,
(utrumque
nunc
con¬
fundo
in
nomine,)
toto
subiecto
distincta;
(quod
alibi
de
vita
longâ,
manifestius:)
ideò
inprimis
li¬
quet,
quòd
spiritus
ille
vitalis,
non
sentiat
imme¬
diatè;
sed
sit
ipsamet
vita,
quae
propinquiùs,
&
im¬
diatiùs
sentit,
ac
dolet
in
illo
spiritu.
(29).
Enimverò
de¬
monstravi
in
tractatu
"De
formis
rerum",
quòd
vita,
sive
forma
rerum,
sit
quaedam
lux,
specialis
creatu¬
ra,
lucens
in
suo
hospitio,
per
omnes
partium
sa¬
tellites,
non
sit
tamen
substantia,
neque
accidens,
utcunque
prae
tantâ
rei
novitate,
crepet
Schola
Peripatetica.
Quod
paradoxon,
per
Mathesin
de¬
monstravi,
&
Mechanicè,
libro
"Elementorum".
Adeoque
hîc
assumo,
ut
sat
alibi
probatum.
De
sensatione
ergo,
atque
sensu,
loquar
multò
propin¬
quiùs,
quàm
Hippocrates:
ut,
si
sensatio,
olim
fieri
dicta
sit,
cum
passione
corporis,
in
quâ,
spiritus,
im¬
petum
faciens,
recipit
impressionem
rei
sensibilis,
quaeque
ideo
abusive
dicitur
ipsamet
species
sensi¬
bilis:
intelligamus
modò,
hanc
impressionem
u¬
nico
momento
eodemque
puncto,
insinuari
vitae,
sibi
inexistenti.
Sub
quâ
nempe
insinuatione,
ap¬
plicatione;
ac
adaptatione,
tum
primùm
oritur
sensatio,
facta
in
ipsa
vitâ,
&
per
vitam.
Cujus
vide¬
licet
vitae
proprietas
inseparabilis,
sit
sensus
ipse.
Cumque
vita
non
sit
corporis,
nec
corpori
pro¬
pria,
nec
corporearum
denique
proprietatum
so¬
boles:
sed
ex
dono
Creatoris,
lux
adveniens,
suprà
sortem
elementorum,
&
coelorum:
hinc
quoque
sensatio,
non
est
corporum,
nec
materiae,
nec
solu¬
tionis
continui,
&c.
sed
proprietas
planè
vitalis,
de
ipso
vitae
trunco.
Sicut
etiam
non
sat
est,
esse
ocu¬
lum,
medium,
spiritumque
vitalem,
ut
fiat
visio:
sed
l
5