171
CAPUT
IX.
faciens,
ab
anima
sensitivâ,
non
secus
ac
materialis
fumus,
pinguis,
à
flamma,
per
quam
accenditur.
Ast
anima,
mens
immortalis,
tota
est
humanis
conce¬
ptibus
inpervia:
quatenus
est
simulacrum,
ipsius¬
met
incomprehensibilis
Dei.
Anima
autem
sensi¬
tiva,
quanquam
semine
occasionali
incipiat
in
na¬
tura,
id
est,
dispositivè:
attamen,
cum
sit
illius
ima¬
ginis
proxima
imago,
tota
quoque
est
humanitus
incognita,
&
prorsus
ieiuna.
Idcirco
nimirum,
nec
potest
per
causas
definiri:
sed
tantùm
absurdo
re¬
flexionum
circulo,
ad
suas
actiones,
&
proprietates
describitur.
(32).
Ut
scilicet
sensitiva
anima
sit
lux
for¬
malis,
cui
primariò
vitae
sensitivae
proprietates
con¬
veniunt:
in
homine
autem,
substerniculum
atque
hospitium
sit
animae
immortalis,
atque
immedia¬
tum
syndesmion,
cum
creatis
corporeis
praeter
se.
Isti
ergo
animae,
est
adhuc
remotior
aspectus,
rela¬
tivus
ad
vitam:
cum
vita
&
anima
sint
distincta
tanquam
abstractum,
&
concretum:
vel
potiùs
tanquam
entis
proprietas,
&
ens
ipsum.
Anima
er¬
go
isthaec,
per
vitam
sentit,
in
spiritibus
animali¬
bus,
videtque
immediatè
in
spiritu
optico,
qui
in
pupilla
habitat,
conceptas
species
visibiles.
Spiri¬
tus
enim
opticus
ibidem,
est
speculum
diapha¬
num,
cujus
lux,
est
ipsamet
ibidem
praesens
anima
sensitiva,
sedes,
atque
pedissequa
mentis
immorta¬
lis.
(34).
Idcirco
non
est
opus
recursu
susceptarum
spe¬
cierum
sensibilium,
per
nervos,
ad
cerebrum:
sed
anima,
immediatè
praesens,
vim
omnem
spiritui
optico
de
se
elargiens,
ipsa
cernit,
atque
discernit.
Cerebrum
verò,
est
tantùm
officina,
&
condus
istorum
spirituum.
Quare
nervi,
non
deserviunt
deferendis
speciebus,
in
sensatione
haustis,
ad
ce¬
rebrum:
sed
irrorandis
spiritibus,
in
cerebro
illu¬
stratis,
ad
partes
refocillandas,
&
confirman¬
das,
quibus
ipsi
inseruntur.
Nec
est
etiam
sen¬
suum