172
DE
LITHIASI
suum
externorum
par
ratio,
prorsus
cum
pot¬
entiâ
phantastica,
&
suis
sororibus.
Nam
spe¬
cies
sensibiles,
exteriùs
perceptae
ab
animâ
abstrahuntur
à
sensibilitate;
atque
tum
demum
tanquam
de
materia
ex
quâ,
cuduntur
inde
species
in
imaginem
rei
sensibilis.
Alioqui
sensitiva,
ex¬
ternè
intrantia,
concipiuntur
concreto
modo,
in
organis
sensuum,
ac
proinde
non
tantùm
displi¬
cent;
sed
iam
nunc
etiam
dolent.
(35).
De
sede
animae
au¬
tem,
variè
pro
corde,
&
cerebro
est
disputatum.
E¬
go
autem
putem,
animam
sensitivam,
seminibus
suis
conformem,
actuque
reali,
distingui
à
mente
immortali,
simulacro
divinitatis:
Sensitivam
ta¬
men
(quae
est
homo
carnalis
vetus,
Adamicus,
&
lex
carnis)
utrobique
non
distingui
à
luce
formali,
ac
vitali,
nec
sedere
immediate
in
spiritu
influen¬
te,
qui
totus
nimirum
labilis,
atque
fluxus.
Spiritus
autem,
qui
organis,
mox
à
primâ
constitutione
inolevit,
etsi
vivat
vita
ultim
seminum:
nondum
tamen
verè
vivit
vitâ
mediâ
animali,
(quae
sensiti¬
va
est,)
donec
lumen
vitale,
super
veniens,
actuali¬
ter
luxerit.
Cujus
dispositiones,
gradatim
quidem
praemittuntur:
sed
tamen
instanti
unico,
à
divina
bonitate
Creatoris,
illuminantur.
Prout
libro
"de
vita
longa".
Non
secus
namque
id
contingit,
atque
in
confrictu
silicis
ad
chalybem.
Lux
ergo
indici¬
bilis
à
Creatore
rerum
omnium,
accenditur,
in
spiritu
viscerum
nobiliorum:
ac
primò
quidem,
in
Corde.
Quae
lux,
ut
sensim
vires
acquirit,
poten¬
tiùs
dilatatur;
non
aliter
quàm
candelae
fumus
in¬
ferioris,
flammam
visibiliter,
de
superiore
dimis¬
sam,
suscipit.
Adeò,
quanquam
organa
officio¬
rum
diversitatibus
diremta
sint,
inserviunt
tamen
mutuâ
conspiratione,
necessitatibus,
&
finibus,
Domino
Creatori,
praefixis.
Est
attamen
omnium
viscerum,
&
membrorum,
unica
tantùm
chelys,
conti¬