174
DE
LITHIASI
talem,
eamque
totam,
sedere
immediatè
in
ani¬
ma
sensitiva,
tanquam
associatâ.
Non
quidem
se¬
dere
in
aliquo
corporis
angulo,
viscere,
ergastu¬
lo,
aut
spirituum
officinâ.
Sed
puto,
Mentem
es¬
se
per
totam
animam
sensitivam,
hancque
pene¬
trare,
neque
ejus
sphaeram,
quamdiu
vivitur,
exce¬
dere:
atque
hactenus,
multis
subiacere
circumstan¬
tiarum
importunitatibus.
In
morte
autem
separa¬
tur
Mens:
quia
ipsa
sensitiva,
tanquam
lumen
can¬
delae,
in
nihilum
abit.
(36).
Quae
hic
sanè
praegustanda
erant,
ante
sensationis
explicationem.
Dolor
ita¬
que,
ut
maximè
sensibilis,
nobis
viam
aperiet.
Est
enim
noxia,
atque
tristis
sensatio,
in
spiritu
vitali
concepta,
per
vitam
inserta
animae
sensitivae.
Ac
proximè
loquendo,
Sensus,
est
animae
sensitivae
passio,
in
spiritu
vitae
concepta.
Nihil
namque
lae¬
tari,
tristari,
vel
dolere
potest,
praeter
animam
ipsam.
Adeoque
sensus,
cum
sit
doloris,
vel
com¬
placentiae
prima
conceptio,
omninò
fit
in
anima
primariò.
Ideoque
sensus
nil,
praeter
illam
animae
potestatem,
concipiendi,
&
ijudicandi
passivè,
de
externis
irruentibus,
mihi
repraesentat.
Itaque,
quandoquidem
haec
pendent
ex
anima,
cujus
tota
historia
nobis
caeca
est:
non
mirum,
hactenus,
à
Scholis,
non
nisi
oscitanter
de
anima
&
sensatio¬
ne,
actum.
Quippe
quae
longè
manifestiorum
in¬
quisitiones,
transsilierunt
intactas;
imò,
subscriben¬
do
Ethnicorum
somniis,
per
ignaviam
neglexêre.
In
dolore
ergo,
anima
irrationalis
sensiti
va,
trista¬
tur,
furit,
irascitur,
anxiatur,
prurit,
timetve
pri¬
mariò:
atque,
ut
est
radix
fontalis
actionum
om¬
nium
vitalium,
musculos
non
tantùm,
sed
&
par¬
tes
quasvis,
naturaliter
movet,
ac
contrahit,
ad
sua¬
rum
passionum
tonum.
(37).
Sensus
itaque,
est
exter¬
norum
sensibilium
actio;
quae
dum
concipiuntur
in
anima,
patitur
ipsa
quoque,
non
minùs
quàm
socia