183
CAPUT
IX.
quàm
injuriam
causae
dolorificae.
Enimvero
prae¬
fatae
indolentiae
ergo,
in
Lepra,
&
immobilitatis
in
Apoplexia
etc.
divertor
aliò.
(41).
Equidem
Scholae,
pro
sensationis,
ac
doloris
primario
organo
cere¬
bro,
certantes,
notant
ideo
cerebrum,
propriâ
idio¬
pathia,
immediatè,
unoque
velut
ictu
tactum.
perdere,
etiam
sensum
simul,
&
motum:
imo
alte¬
rum
latus
contrahere.
Fiendi
autem
modum
sic
exprimunt.
Quartus
cerebri
sinus
(sinulus
perquam
exiguus)
initio
spinalis
medullae,
à
cerebello
inci¬
piens,
obstipatur
per
pituitam,
unde
instantanea
apoplexia.
(42).
Natura
enim
nolens,
aut
non
valens
retrotrahere,
aut
reducere
ejusmodi
pituitam
eò
semel
delapsam,
sedula
saltem
satagit,
illam
pitui¬
tam
in
alterutrum
latus,
illius
canalis,
deponere.
Vnde
consequenter,
illius
lateris
paralysis
orditur.
Haec
quidem
lego,
de
Apoplexia,
ac
Paralysi:
nil
tamen
de
contractura,
per
ictum
capitis
oriundâ.
Paracelsus
quoque
non
contentus
hac
somnolentâ
trium
morborum
doctrina,
inconstans
etiam
vol¬
vitur.
(43).
Nunc
enim
ait
Apoplexiam,
atque
inde
sub¬
sequentem
Paralysin,
nasci,
eò
quod
sensitivus
spi¬
ritus,
in
nervis,
aquae
vitae
instar,
flammam
ab
igne
Aetnae
contraxerit,
fodinarum
sulfurearum
mo¬
re,
lege
microcosmicâ.
Quâ
dein
phlogosi,
nervi,
atque
tendines,
velut
adusti,
cremati,
ac
velut
se¬
mimortui,
exsiccantur
cum
musculis,
manentque
ideo
deinceps
sensu
atque
motu
privi.
Constituit
nimirum
hos
duos
morbos
(de
contractura
ex
ictu,
nil
cogitans
interim)
non
quidem
in
capsa
ce¬
rebri:
sed
in
extremis
nervorum
ramis,
tanquam
si
essent
affectus,
ab
externo
introrsum
properantes.
Alibi
verò,
non
sulfurosum
quippiam,
aut
phlogi¬
ston,
censet
Apoplexiae
causam:
sed
accusat
dun¬
taxat
Mercurium
(unum
nempe
de
tribus,
quae
sua
vocat
naturae
initia)
nimis
exquisitè
circulatum,
sua
m
2