185
CAPUT
IX.
digitos,
resonat.
Credidi
itaque,
non
posse
ab
uni¬
co,
&
communi
fonte
cerebro,
vel
univocae
textu¬
rae
nervo,
tantam
distribui
unius
tactùs
latitudi¬
nem.
Supposui
itaque,
quod
antè
iam
probavi,
sen¬
sum
primariò,
in
animâ
sensitivâ,
ubique
praesente,
atque
eatenus
etiam
proximè,
in
spiritu
insito
par¬
tium,
residere.
Idque
eò
audaciùs
asserui,
quòd
ce¬
rebrum
ipsum,
influi
spiritûs
officina,
tam
surdo,
atque
anomalo
tactu,
polleat,
quod
sine
sensu
pu¬
tatum
sit.
Ergo
vel
ruit
axioma:
"propter
quod
u¬
numquodque
est
tale,
illud
ipsum
est
magis
tale":
vel
cerebrum,
non
est
primaria
sedes,
&
fons
ta¬
ctus.
Denique,
dolor
omnis,
fit
in
loco,
&
quasi
ex
tempore
sentitur.
Ergo
&
tactus,
fit
in
loco,
&
non
post
factam
denunciationem
ad
caput.
Quin¬
etiam
in
naturâ,
vel
in
rotundo
saltem,
non
est
dexterum
&
sinistrum:
atque
adeo
nec
potest
per
lapsum,
pituitae
servari
latus
in
Paralysi,
nisi
in
uni¬
câ
medullâ
spinali,
maximè
in
ejus
initio,
per
lon¬
gum
sint
duo
canales,
lateris
necessitatem
conti¬
nentes.
Quod
est
ridiculum
cogitâsse
saltem,
prae¬
sertim
in
exili
illâ
quarti
sinùs
cavitate.
Siquidem
motus
&
sensus,
sunt
in
unico,
&
eodem
musculo,
simplicem,
ac
exilem
nervum
suscipiente.
In
digi¬
tis
tamen
stupore
affectis,
suspenditur
saepe
solus
sensus,
motu
sospite
interim,
atque
libero.
Itaque
vel
est
necesse,
sensum
&
motum,
non
pendere
ab
eodem
nervo,
spiritu
influo,
horumque
communi
principio:
vel
necesse
est,
ab
eodem
unico
nervu¬
lo,
pendere
motum
duntaxat,
&
non
sensum:
vel
solum
sensum,
&
non
motum:
vel
esse
alia
peregri¬
na
hactenus
ignota,
quae
tollunt,
aut
laedunt
solum
sensum,
&
non
motum:
alia
verò,
quae
solum
si¬
stunt
motum;
ac
nonnulla,
quae
utrumque
affi¬
ciant.
(46).
Quapropter
penitiùs
attendendo,
aspexi
stu¬
porem
tactûs,
insensilitatem,
carentiam,
vel
de¬
fectum
m
3