189
CAPVT
IX.
stet,
Galenum,
cadaver
humanum
dissectum,
vi¬
disse
nunquam:
suamque
anatomiae
doctrinam,
a¬
liunde
verbotenus
descripsisse,
non
secus
atque
rem
herbariam
è
Dioscoride.
(51)
Facilè
ergo
didici,
nedum
locum,
&
fiendi
modum,
sed
&
totam
A¬
poplexiae
tragoediam,
atque
remedia
debita,
in
Scholis
Galenicis,
necessario
ignorari
penitus.
Confirmavit
id
mihi
namque
sanandi
methodus.
Saepe
namque
recentem
Apoplexiam
per
vomiti¬
va,
aliàs
verò
additis
deinceps
confortantibus.
Lo¬
quelam,
sensum
atque
motum
restitui.
Omnes
ve¬
ro,
quorum
alterutrum
latus
defecerat,
exhibito
Diaphoretico
Paracelsi,
à
me
alibi
descripto,
sana¬
tos
vidi.
Mercurius
enim
iste
sudorifer,
ut
abs¬
que
ullâ
evacuatione
sanat:
ita
&
citra
pituitae
re¬
vulsionem,
è
quarto
sinu
cerebri
desderatam
o¬
pem
tulit.
Secutus
enim
Sacrorum
doctrinam.
("E
fructibus
eorum,
cognoscetis
eos.")
A
posteriori
scili¬
cet,
atque
ab
effectu
didici,
originem
Apoplexiae,
esse
positivam:
non
autem
privativam,
vel
oppi¬
lationem
sinùs
cerebelli,
factam
per
phlegma
ist¬
huc
repentè
decidens.
Potissimùm,
quòd
ex
uteri¬
nis
affectibus,
non
rarè
oriantur
Apoplexiae,
atque
Paralyses.
Adhibitis
cessantes
utero
remediis,
iis¬
que
neglectis,
vel
praefocantur,
verè
apoplecticae,
vel
paralysi,
in
vitam
quoque
languent.
(52).
Cognovi¬
finaliter
Apoplexiae
limen,
esse
in
praecordiis,
in
cerebro
autem,
non
nisi
per
deuteropathiam,
quâ
cerebrum
vicissim
auscultat
inferiorum
regimini.
Neque
enim
vomitiva,
ut
nec
etiam
praefatum
su¬
doriferum,
quicquam
submovent
è
postico
sinu¬
lo
cerebri,
multóque
minùs,
à
medullae
spinalis
exili
cavitate.
Idque
nôrunt,
quotquot
unquam
illarum
partium
dissectioni
adfuêre.
Itemque
odo¬
riferae,
&
auxiliares
essentiae,
potae,
ad
caput,
si
con¬
stipatum
foret,
nunquam
deferrentur:
attamen
mox
m
5