194
DE
LITHIASI
tio
nullam
induceret
mentis
cespitationem.
Prout
aliàs
memoria
cespitaret,
sospite
homine
integro.
Profectò
ut
haec
seriò,
multoque
otio
mecum
pon¬
derabam,
reperi,
qualitates
in
ipsis
excrementis
suas
sequi
Ideas,
ac
sigillatim
suas
ludere
scenas
quas
nimirum
qualitatum
diversas
proprietates,
tan¬
quam
dona
seminalia,
verasque
formales
Ideas,
tum
prius
dilucidè
comprehendi:
à
quibus
scili¬
cet
immediatè
robur
animae
sensitivae
(utpote
e¬
jusdem
formalis
classis
consortes)
vitiaretur,
va¬
riéque
subigeretur,
atque
cederet
importunitati¬
bus
activarum
idearum.
Proh
dolor!
tum
sese
mi¬
hi
manifestavit
fundus
animae,
apud
Taulerum
sic
dictus.
Qui
nil
aliud,
quàm
ipsa
mens
immor¬
talis
erat,
quantis
videlicet
tenebris
exterioribus,
velut
tunicis
pelliceis,
obvolveretur,
quatenus
alli¬
gata
est,
hospitaturque,
durante
termino
vitae,
in
ipsius
animae
sensitivae
diversorio.
Adeoque
hinc
dilucidè
cognovi,
quem
&
ideo,
libro
De
vita
lon¬
ga,
inaudito
sermone
explicui
in
honorem
Dei,
Satanae
contemtum,
totiusque
peregrinationis
humanae
magnificentiam.
(55).
Docui
etiam
de
Vita
longâ,
caput
fontem
accretionis,
partium
sub
se
si¬
tarum
(quod
gibbosi
etiam
confirmant)
adeoque
à
capite,
limitari
statum
atque
durationem
accre¬
tionis:
terminos
quoque
describi
pilis,
&
capita
ideo
incuria,
vix
canescere.
Profiteor
itaque
cum
Scholis,
à
cerebro,
ut
fonte,
lumen
vitale
diffundi
quidem,
ac
per
nervos
dispergi,
eoque
absente,
fa¬
cultates
diversoriis
propriis
silentes,
etiam
confe¬
stim
silere
occasione
privativâ.
Nam
licèt
sensus
ac
motus,
à
spiritu
insito
partium,
tam
perceptivè,
quam
executivè
quodammodo
pendeant:
quia
tamen
partes
singulae,
vitaliter
foventur,
ab
irrora¬
to
cerebri
lumine,
hujusque
luminis
intercepto
fi¬
lo,
sive
radio,
quamprimùm
etiam
intercipiuntur
sensus