197
CAPUT
IX.
quandoque,
&
inde
revulsionem
pituitae,
atque
va¬
porum
è
capite,
conjicientes,
praecipiunt
frictio¬
nes,
usque
in
pellis
atrocem
decorticationem,
&
clysteres
acres.
Pellem
nimirum
excoriant,
ne
sen¬
sus
ibidem
deficiat.
(66).
Oblitae
interim
suae
regulae,
quòd
sensus
è
cerebro
totus
pendeat:
frustraque
sit
crura
decorticari,
ut
pituitam,
è
quarto
sinu
ce¬
rebri
revellant.
Nesciunt
enim
quorsum
eam
re¬
vellant.
An
in
anum
è
cerebelli
sinu
elicere
de¬
beant
per
enemata;
an
verò
eandem
è
sinu
cere¬
belli,
per
cutim,
fricando
exigant.
Ridiculum
to¬
tum,
quia
&
ipsae
ridiculae!
Interim
an
potiùs
cu¬
tim,
quàm
vapores
detrahant,
testentur
mecum,
astantes.
Scio
tamen
certò,
&
si
quis
totus
exco¬
rietur,
nequaquam
tamen
Apoplexiam,
aut
veram
Paralysin,
sublatum
iri
ullatenus.
Nec
video,
quo¬
modo
tueantur
suum
theorema.
(67).
Quòd
scilicet
pi¬
tuita
in
quarto
sinu
cerebri,
sit
amborum
horum
malorum
causa
continens
&
adaequata.
Etenim
concredo,
frictiones
parùm
iuvisse,
ubi
venenum
istud
anodynum
ac
cadaverosum,
in
solo
est
cor¬
poris
habitu:
Sed
quid
agent
crudeles
illae
frictio¬
nes,
si
istud
anodynum,
primariò
in
praecordiis
sit
situm?
&
quomodo
probant
per
frictiones,
pitui¬
tam
è
cerebelli
sinu
trahi?
Scio
itaque
frictiones,
ut
sine
discretione,
&
cognitione
causarum,
atque
locorum
distinctione
institutas:
ita
quoque
irri¬
tas
fuisse,
&
futuras
semper.
Ridiculum
nempe,
&
crudele,
cutim
ad
excoriationem
fricuisse,
&
oppi¬
lationem
in
meditullio
medullae
spinalis,
causam
affectus
assignâsse.
Quia
quantulacunque
fri¬
ctio,
si
qua
foret
pituita
in
mundo,
eaque
in
praefa¬
tum
cerebelli
sinum
illapsa,
illam
unico
grano
tol¬
let
nunquam.
Quin
potiùs,
datis
hypothesibus,
eandem
continuò
augeret.
(68).
Quia
materiam
(si
re¬
vulsio
alicujus
sit
veritatis)
magis
deorsum
trahet,
&
in¬
n
3