198
DE
LITHIASI
&
inpinget
in
canalem
spinalis
medullae,
quâ
parte
semper
se
fit
angustior,
eoque
magis,
quòd
ordi¬
nario,
majorum
vasorum,
in
inferiores,
&
minores
sui
ramos,
sit
dispensatio.
Tum
etiam,
quòd
ejus¬
modi
pituita,
sequestrata
à
reliquo
cruore,
es¬
set
merum
excrementum,
nec
ideò
difflabile
abs¬
que
capite
mortuo,
sive
residuo
longè
durio¬
re.
Ideoque
frictio,
si
trahat,
&
revellat
quoquo
modo,
sentiet
etiam
ordinarium
illum
naturae
nisum,
ut
non
à
sinu
posteriore,
ac
inferiore,
sur¬
sum
cerebrum
retrogrado
motu:
sed
ad
strictiores,
ac
inferiores
tubos
Nuchae,
oppilans
ista
pituita
traheretur.
Praesertim
dum
in
Paralysi,
spiritus
sensitivi,
parcè,
aut
planè
nihil,
defluant,
qui
pitui¬
tam
istam
propellere
possent
alioqui.
Frictio
igitur,
quatenus
exhaurit,
spirituum
sensitivorum
egesta¬
tem,
potiùs
accumulabit.
(69).
Generatur
autem
anody¬
num
apoplecticum,
per
modum
caeterorum
natu¬
ralium.
Nimirum,
occasionaliter
excrementum
aliquod
obnascitur,
ductu
materiae
proprio:
Ar¬
cheus
verò,
illud
excrementum
sentiens,
atque
horrescens,
fugit,
atque
ideam
cadaverosam
ex¬
crementi
concipiens,
illam
sibi
inpertinenter
im¬
primit.
Inde
confestim,
tanquam
ictu
jaculi
susci¬
tatur
Apoplexia.
Hujus
autem
anodyni
nativita¬
tem,
plerumque
aliquot
dispositiones
pręvię
pręce¬
dunt.
(70).
Quae
itaque
si
in
cerebro
contingerent,
cessa¬
ret
querimoniae
locus,
quòd
nempe
Apoplexia
fiat
in
instanti,
quapropter
Den
schlag,
sive
ictum
voca¬
mus,
quòd
nimirum,
per
modum
ictûs,
inprovisa
superveniat.
Locus
ergo
nativitatis
Apoplexiae
in
praecordiis
est;
Ideoque
&
signa
habet
praenun¬
cia,
vertiginis,
stuporis,
nauseae,
etc.
Locus
ergo
Apoplexiae,
in
Archeo
praecordiorum
est:
in
parti¬
bus
verò
singulis,
pro
stupore
particulari.
Quia
errore
digestionis,
liquor
proxime
assimilandus,
ob
defe¬