199
CAPUT
IX.
ob
defectum
Archei,
degenerat
in
venenum
ano¬
dynum,
fitque
occasionalis
materia
tanti
mali,
excre¬
mentum
(inquam)
sigillatum,
ab
Ideâ
Archei
hor¬
rescentis,
in
fęcem
sigillatur,
hostilitatis
suę
coęvam
memoriam
referendi.
Quod
autem
inde
non
rece¬
dat,
nec
obsequatur
cognitis
à
Seplasiâ
remediis,
doceat
ipsa
Quartana,
quae
hactenus
in
Medentum
obprobrium,
suam
iterat
scenam
pro
lubitu.
Si
quartana
Scholis
incurabilis:
multo
magis
Apo¬
plexia.
Anodynum
etenim
Apoplecticum,
mitius
quidem
in
se
est,
quàm
Epilepticum:
sed
longè
atro¬
cius
infestat.
Etenim
pręter
stupores,
mentem
ferit,
soporem
ac
catochum
patrat.
Quod
si
praeterea,
&
acrimoniam
acquirat,
ulcera
parit
maligna
juxta
a¬
nodyni
mortificationem.
Quia
autem
virus
istud,
ponticum
est,
ideo
atrophias
minatur.
(71).
Observavi
etenim
Chymicum,
qui
dudum
circa
aquas
regias
fuerat
commoratus,
incidisse
in
palpitationes
cor¬
dis
terribiles,
tandem
in
dolores
brachiorum,
fuit¬
que
illi
os,
in
latus
dexterum,
convulsum,
patieba¬
tur
quoque
noctes
insomnes,
&
brachiorum
dolo¬
res
profundos,
qui
tamen
non
exasperabantur
ad
tactum.
Insigni
quoque
macie
contabuerat,
propter
aquarum
conceptas
ponticitates,
frustra
interim
quęlibet
tentabantur
exteriora
remedia,
(neque
e¬
nim
sumtibus,
aut
famulitio
pro
illo
parcebam)
so¬
lo
autem
laudano,
per
dies
tredecim
exhibito,
ple¬
nè
restitutus,
habitum
dein
mox,
atque
pristinum
robur
recuperavit.
Quia
enim
austera
ponticitas
li¬
quorum,
spiritum
sensitivum
contaminaverat,
cujus
productum,
lancinabat
Archeum,
os
convulsum
ad
latus,
ac
digiti
lateraliter
detorti,
Apoplecticum
quiddam
referebant.
Ast
quia
non
ascendebat
è
pręcordiorum
gubernatore:
sed
duntaxat
odores
a¬
quarum
spiritui
sensitivo
influo,
sese
immiscuerant,
perfecta
non
fuit
viri
illius
Apoplexia,
licèt
alioqui
sat
ver¬
n
4