208
DE
LITHIASI
Repeto
itaque,
quod
dolor,
ac
sensus,
fiant
imme¬
diatè
in
loco,
sive
centro
injuriato,
nec
petito
ce¬
rebri
consensu.
Sufficit
namque,
lumen
vitale
ipsius
animae
sensitivae,
in
omnes
quoquoversum
partes,
pro
necessitatis
exigentiâ,
diffusum,
Nam
quilibet
partium
rector,
etiam
obiectorum
notator,
ac
dis¬
cretor
esse
debuit.
Quia
animam
sibi
utrobique
praesentem
atque
praesidem
habeat.
Quo
pacto
namque
manifestabit
anima,
se
sentire
noxia,
nisi
dolorem
in
centro
injuriato
inde
conceptum,
si
ve¬
aversionem,
concitaverit?
Debuêre
ergo
mem¬
brorum
necessitatibus
inservire,
artubus
inserti
spi¬
ritus,
absque
consultatione,
ac
recursu
ad
cere¬
brum:
cum
non
cerebrum;
sed
ipsa
immediatè
sentiat
anima
ubique
praesens.
Nimiâ
enim
celeri¬
tate
opus
fuit,
ad
avertendum,
ac
praecavendum
noxia,
ideo
nuncium,
ad
cerebrum
mittere,
impor¬
tunum
fuisset.
Admitto
quidem,
quòd
intestini
do¬
lor,
in
consensum
trahat
alias
partes;
easque
vel
pertinaci
paralysi
resolvat,
vel
contrahat
partes,
motui
arbitrali
servientes,
dolente
rene,
stoma¬
chus
nauseet,
vomituriatque,
torqueantur
ilia,
stupeatque
suppositum
femur;
dolens
unguis,
glandem
suscitet
remotam.
Siquidem
animae
prae¬
sentia,
confirmat,
non
autem
tollit
partium
con¬
sensum.
(91).
Itaque
consensus
ille
in
doloribus,
dolori
est
peregrinus,
&
per
accidens:
nec
ideo
doloris
essentiam,
vel
causam
attingit,
aut
alienat.
Eò
quòd
consensus
iste,
sit
posterus
ad
dolorem,
ideo¬
que
etiam
ab
eo
separabilis.
Sentiunt
proin
spiri¬
tus
partium
singulares,
absque
spiritûs
influi
com¬
mercio.
Ut
in
dentibus,
ac
novâ
carne
ulceri
cavo
restituta.
(92).
Etenim
quia
partes
utrobique
propriâ
vivunt
quadrâ,
sensus
est
juxta
organi
diversita¬
tes.
Sunt
&
idcirco
dolores
multi,
tempestatibus
concentrati,
Lunęque
inaequalitatibus
respondent,
eo