209
CAPUT
IX.
eò
quòd
in
spiritu
nobis
astrali,
centraliter
susci¬
piantur.
(93).
Denique
nec
cruor,
nec
ipse
sanguis
arte¬
riarum,
sensu,
tactuque
animali
pollent,
licèt
syn¬
pathetic
è
sentiant,
etiam
extravenati.
Quia
vigent
tantùm
spiritu
influo.
Quaesitum
ergo
hactenus
à
Theologis,
an
cruor
ab
animâ
informetur?
Pu¬
tem
ego,
sub
correctione
melioris
judicii,
nil
in¬
formari
ab
animâ
animantis,
quod
non
participet
de
animâ
sensitivâ.
Id
est,
nil
informari
ab
animâ,
quòd
non
per
spiritum,
insitum
partibus,
atque
a¬
nimatum,
sentiat.
Eò
quòd
informatio,
arguat
ne¬
cessariò,
vitam
in
animante,
ut
&
vita,
sensum,
obtusum
saltem,
qualis
est
in
ossibus,
&
cerebro.
Sin
verò
edulia
in
stomacho,
affluentia
seminis
in
pa¬
rastatis,
fames,
imò
&
lotium,
sua
pariant
in
animâ
somnia,
animamque
subter
somnum,
pro
nutu
concitent.
Non
tamen
inde,
vice
versâ
sequitur:
quod
proinde
anima,
edulium,
vel
lotium
infor¬
met.
Nam
licèt
anima,
senserit
lotium
abundans,
premensque:
hoc
tamen,
non
sentit
sua
obiecta.
Nam
&
anima,
sentit
pungentem
cultrum,
quem
tamen
non
informat.
It
ergo
aliquid
sit
ab
animâ
informatum,
necesse
est,
ut
vivat,
&
sentiat,
tan¬
quam
vitae
ipsius
subiectum.
(94).
Sensus
ergo
ac
dolor,
sunt
in
continentibus,
subiectivè:
in
contentis
au¬
tem,
tantùm
obiectivè.
Imò
quanquam
contenta
sint
nobis
intima,
&
proximo
modo
vitalia:
sunt
tamen
contentorum
respectu,
&
animae
sensitivae,
tanquam
externa.
(93).
Veruntamen
non
sat
est,
dixis¬
se
cum
vulgo,
causam
noxiam,
esse
dolorificam:
imò
nec
scire
sufficit,
vitam
sensitivam
primariò
sentire,
atque
inde,
spiritum
partibus
insitum,
ac
tandem
organa
stabilia:
sicque
nimirum
sensum
testari
praesentiam
noxii.
Cum
haec
Scholae
ac
vul¬
gus,
quodammodo
nôrint.
At
liquere
debet
ma¬
nifestius,
quid
faciat
immediatè
dolorem,
&
quo
pacto