210
DE
LITHIASI
pacto
dolor
fiat
sentiendo.
Quoad
prius,
pungit
a¬
cus,
&
inde
dolor.
Apicula
pungit,
&
vulnerat
in¬
star
acus,
at
longè
aliter
dolet
utrumque.
Ergo
non
ipsa
continui
solutio
aut
divisio
(in
utraque
pun¬
cturâ
alioqui
communis)
primariò
dolet.
Siqui¬
dem
divisio
continui,
nil
aliud
prae
se,
aut
citra
so¬
lutionem,
efficit.
Quae
in
Leprosis,
&
Paralysi,
est
sine
sensu,
ac
dolore.
Sin
verò
solutio
continui
do¬
leat,
sive
non,
id
cultro
est
per
accidens,
nec
hoc
solutionem
attingit
primariò,
nisi
in
conditione
occasionis
sine
quâ
non,
ergo
quòd
punctura
apis,
aliter
doleat,
quàm
solutio
aequalis
per
acum
facta,
pendet
sanè
ex
penitiori
sensùs
judicio.
(96).
Adeoque
vel
exinde
liquet
statim,
ipsam
animam
sensiti¬
vam,
immediatè
sentire,
censere,
ac
judicare
obie¬
ctum
doloris.
Sensus
autem
in
Scholis,
dicitur
pas¬
sivè
fieri,
prout
motus
activè.
Ego
verò
iam
osten¬
di,
sensum
à
potestate,
sive
primario
ente
sensiti¬
vo,
fieri,
per
actionem:
quanquam
membra
subie¬
ctivè
patiantur,
per
obiectorum
sensibilium
appli¬
cationem.
(97).
Ergo
sensus
fit
activè,
quia
sensatio
ipsa,
est
activa
animae
censura.
Quòd
autem
interim
membra
patiantur,
id
cùm
sit
sensationi
per
acci¬
dens,
non
potest
impedire,
quin
sensus,
fiat
sensiti¬
vè.
Est
quidem
idem
agens
proprium,
in
istâ
actio¬
ne
sensitivâ,
sensûs
&
doloris:
quia
ipsum
agens,
est
anima.
Differtque
sensus
à
dolore,
per
judicium
animae,
de
obiectis
sensibilibus.
Adeoque
sensus,
ipsius
animae
est
judicium,
actio
nempe,
non
au¬
tem
passio.
Scholae
quidem
cum
plebe,
norunt,
quòd
causae
violentae,
inferant
dolorem,
prout
et¬
iam
quòd
aqua
sit
liquida:
sed
ostendisse
inter¬
nam
thymosin
facultatis
sensitivae,
&
dolorem
manifestâsse
in
radice,
id
nondum
hactenus
inten.
târunt.
Quorsum
conducit
consideratio
sequens.
(99).
Viva
caro
amburitur
facillimè,
excoriaturque
ab
aqua