221
CAPVT
IX.
replente
(ut
ajunt)
pituitâ,
quàm
per
exsiccati
ner¬
vi
compressionem?
&
quasi
esset
tanta
exsiccatio
nervi
repentina,
credibilis,
aut
in
vivente
possibi¬
lis?
Imò,
quomodo
iam
semel
arefactus
nervus
(puta
per
nimiam,
ut
ajunt,
laxantis
hellebori
in¬
solentiam)
iterum
mox
restaurationem,
arefacti
humidi
sui
radicalis,
admittat?
Cur
fuit
necesse,
fingere,
&
admittere,
nervi
repletionem,
vel
inani¬
tionem,
si
citra
utramque,
venenosa
qualitas
do¬
net
spasmum?
(125).
Ridiculum
ergo
Scholarum
dog¬
ma
de
Spasmi
causis,
inanitione,
&
repletione
nervorum
conscriptis.
Nam
etsi
cum
Galeno
etiam
agnoscant
tertiam,
quae
sit
malignae
quali¬
tatis:
nihilominus
in
duabus
prioribus
convictae
haerent.
Hallucinantur
namque
in
materiâ,
ob¬
jecto,
efficiente,
&
modo
fiendi.
Id
est,
in
toto.
Quasi
nervulus,
ad
musculum
extentus,
saepè
vix
triplicis
fili
grossitiem
adaequans,
justô
amplius
humectatus,
debitoque
aridior,
tanto
brevior
sei¬
pso
fieret,
quantum
musculus,
sortè
ad
spithamum,
membra
contrahit?
Imò
quasi
tam
impactio
ho¬
stilis
humoris,
quàm
nervi
inanitio,
dolores
spa¬
smi
causaret!
(126).
Ridiculum
huc
luti
siccati
exemplum
adferunt:
cum
in
vivis,
sint
impossibiles
aridita¬
tes,
atque
etiam
impossibiles
essent
restauratio¬
nes;
dum
tamen
Spasmi
ejusmodi,
non
rarò,
etiam
sponte
essent.
Putarunt
Scholae,
fictas
illas
hume¬
ctationes;
&
nervuli
ariditates
(quae
vix
straminis
lattudinem
efficerent)
musculum
contrahere,
vel
in
pedalem
convulsionem.
Nec
item.
valet
exem¬
plum,
quod
fides
testudinis,
plurio
coelo
madida,
dissiliat
rupta,
quatenus
imbibito
liquore
accurta¬
ta
sit.
Nam
imprimis
duplô
longius
extendi
po¬
tuisset,
quàm
ejus
ficta
in
latum
extensio,
eandem
accurtâsset:
non
advertunt
Scholae,
membranam
madidam,
fragilem
esse,
ut
&
siccam:
ideoque
&
fides