8
DE
FEBRIBVS.
tem
non
concedent
Adversarii,
siccitatem
tolli
per
siccissima
remedia:
non
autem
humidorum,
&
frigidorum
potatione
potiùs.
Sed
cur
non
licet
pari
ratione
ariolari,
frigus
in
febrium
initio,
ex
sopore
invicto?
cùm
non
minùs
Scholae
statuant,
soporem
ab
invicto
frigore
provenire,
quàm
sitim
à
siccitate.
(12).
Nec
obest
quòd
sopor
non
omnibus
adsit
febrientibus.
Sufficit
namque,
ac
majorem
confusionem
adfert,
quòd
aliquibus
sit
frequens
sopor.
(13).
Sed
tandem
quò
evadent,
si
in
vigore
fe¬
brium
(quae
statio
est
febrium
aestuosissima)
con¬
cedant
non
tantam
sitim,
quantam
initio:
attamen
interiora,
tum
ad
sensum,
multâ
anxietate
aestuant
maximè.
Quare
si
calorem
prodat
sitis,
hujusque
indicium
sit
a
calore
inseparabile,
sic
ut
trementes
prae
frigore
dicantur
nihilominus
ardere,
deberet
maxima
sitis
premere,
sub
calidissimâ
febrium
aeta¬
te.
Atqui
istud
negant,
quid
agent
ergo
propriâ
reti
capti?
Longè
itaque
errant
quotquot
ab
acci¬
dentibus,
per
accidens
subsequentibus,
de
rerum
nativis
radicibus
ferunt
sua
judicia.
(14).
Est
ergo
le¬
thalis
ignorantiae,
febrim
malè
definivisse,
si
iuxta
definitionem
febrim
curaverint.
Imò
per
legem
Corneliam
de
Sicariis,
in
illos
agendum,
qui
malè
curant
pertinaciter
eos,
qui
suam
vitam
ipsis
con¬
credidêre:
Utpote
quorum
reatu,
tot
millionum
myriades,
tam
infaustè
necantur.
(15).
Enimverò
si
fe¬
bris,
sive
calor
febrilis
(sunt
enim
haec
duo
syno¬
nyma
in
Scholis)
debeat
primùm
accendi
in
corde,
neque
tamen
febrium
materia
(quàm
ajunt
de
uno
ex
quatuor
humoribus
putrefactis
prodire)
consi¬
stat
in
si
nubus
cordis:
ergo
calor
sive
febris,
non
accenditur
primùm
in
materiâ
febrili,
frustraque
inquiritur
putredo,
ut
intimam
atque
immediatam
causam
caloris
praeter
naturam,
inveniant.
(16).
Ac
per
consequens,
exin
ruit
definitio
febris.
Imò
inde
sequitur,