18
DE
FEBRIBVS
cruoris
coagulatio,
corruptionis
dumtaxat
ini¬
tium,
&
via
separationis
integri.
Ergo
si
vena
cu¬
stodiat
cruorem;
à
corruptione
in
cadavere:
mul¬
tò
id
magis
in
vivis.
Argumento
à
minori
ad
ma¬
ius.
Putrent
quidem
excrementa
peregrina
in
ve¬
nis:
tam
propriae
nimirum,
quàm
alienae
digestio¬
nis
retenta
(ut
de
digestionibus
alibi)
at
nunquam
sanguis.
Quippe
qui
iuxta
Sacra,
est
sedes,
&
the¬
saurus
vitae.
Si
ipsa
ergo
vita,
nequeat
à
corru¬
ptione
praeservare
suam
sedem
&
thesaurum
quan¬
tisper
est
in
venis,
quando
ergo
servabit
eum?
&
quomodo
unquam
erit
immunis
à
corruptelâ?
I¬
temque
si
vita,
non
servet
à
putredine
sanguinem
in
quo
gliscit,
quomodo
praeservabuntur
ossa.
(23).
Ve¬
nae
ergo,
à
Creatore
sunt
ordinatae,
ut
sanguinem
servent
à
corruptione,
quia
vita
confermentata
est
sanguini
venarum.
(24).
Itaque
sub
hac
quaestione
ruit
decus,
&
destinatio
naturae:
vel
ruit
totus
ordo
medendi
hactenus
adoratus
à
medentibus.
Sed
esto,
quonam
signo
judicant
Scholae
sanguinem
putri¬
dum?
nonne
ex
colore
albiore,
nigriore,
flavo,
subviridi,
fuscove?
nonne
ex
materia
viscosâ,
cras¬
sâ,
aqueâ,
tenui?
&
tandem
an
non
ex
consistentiâ,
non
fibrosâ,
vix
cohaerente
etc.
(25).
Ast
declaro,
sub
poenâ
convicti
mendacii,
si
quis
velit
experiri,
quod
ducentorum
petulantium
rusticorum,
&
sanorum
cruores,
unico
die
examinaverim:
erantque
multi
illorum,
aspectu
valde
dissimilares,
colore,
mate¬
riâ,
&
consistentiâ,
quorum
plures
distillavi,
&
reperi,
medendo
aeque
utiles.
Solent
namque
no¬
strates
rustici,
altera
Pentecostes
mittere
sangui¬
nem,
quo
largius
potitarent.
Etenim
quanquam
plures
viderentur
putridi,
alii
eruginosi,
vel
atra¬
biliarii:
Imprimis
tamen
rustici
unde
effluxerant,
erant
admodum
sani.
Ergo
per
causam
confirma¬
bant,
se
non
obstantibus
corruptionis
indiciis,
cruores