19
CAPVT
II.
cruores
à
balsami
naturâ
nequicquam
alienos.
(26).
Quare
obrisi
tabulam
judiciorum
ex
aspectu
emis¬
si
cruoris,
adeoque
confirmavi
mecum,
à
medicis
cruorem
servari
iussum,
ut
saltem
hac
ratione,
u¬
nam
visitationem
aegrotis
adnumerent.
(27).
Etenim
si
corruptio
cruoris
uspiam
locum
habet,
indicetque
sui
emissionem
eo
titulo,
id
sane
oporteret
esse
in
Peste;
(28)
Atqui
in
Peste
est
venae
sectio
exitialis:
ergo
nusquam
in
cruore
est
putredo,
metusque
ne
putre¬
do
cruoris
invalescat,
&
per
consequens
scopus
cruoris
mittendi
hac
ex
parte
erroneus.
Suppono
quoque
viros
30
aequâ
Pleuritide
depressos,
decem
autem
illorum,
effundere
cruorem
è
venâ
appa¬
renter
vitiatum
(est
namque
cruor
pleuriticorum
instar
vini
rubri,
cui
grumi
lactis
confluunt)
resi¬
duos
autem
20.
curabo
citra
cruoris
emissionem.
Certum
est
interim
quod
isti
20.
cruorem
non
a¬
liter
affectum
habeant,
quàm
decem
quibus
secta
vena
fuit.
Iterumque,
quod
sanatis
illis
20.
si
vena
pandatur,
reperietur
illorum
cruor
rectificatus,
in
pristinum
restitutus,
&
longe
à
pleuritico
cruore
alienus.
Ergo
Pleuritici
cruor
non
est
corruptus,
quanquam
talis
videatur.
Quod
probo;
quia
à
cor¬
rupto,
sive
privato,
non
datur
regressus
ad
vitam
sanitatem
sive
habitum.
Non
igitur
cruor
ater,
livi¬
dus,
viridis
&c.
testantur
sui
corruptionem:
sed
solius
effervescentiae,
aut
turbulentiae
fermentalis
signa
praebent.
Imprimis
namque
si
aquosior
&
flavus
sanguis
vitium
indicaret,
arterialis
sanguis,
venarum
cruore,
esset
longe
deterior;
quod
est
er¬
roneum:
etenim
non
aliter
cruor
praefatis
signis
distinguitur,
quàm
sicut
vinum
turbatur
dum
vitis
floret,
non
enim
corrumpitur
ideo:
quippe
subla¬
to
turbine,
sponte
reclarescit
iterum.
(29).
Sic
pariter
febris,
cruorem
variformiter
turbat,
alienisque
faciebus
decolorat.
Sed
hae
larvae
cessant,
febre
sub¬
B
2